Odbędzie się w Starej Wsi k.Brzozowa (Podkarpacie) w domu SS.Służebniczek NMPNP. Rozpoczęcie o godz.18.00 kolacją. Wcześniej, o g.17.00 Msza św. w Bazylice (dla chętnych). Zakończenie w poniedziałek śniadaniem o godz. 7.30.

Odbędzie się w Warszawie, w Centrum Caritas, ul.Okopowa 55

odbędzie się w Warszawie, w Domu Pielgrzyma ”Amicus” ul. Hozjusza 2 przy kościele Św. Stanisława Kostki na Żoliborzu. Rozpoczęcie o godz. 10.00, zakończenie o godz.13.00. Ośrodek Badań nad Geografią Historyczną Kościoła w Polsce oraz Komisja Historyczna przy Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce zapraszają na 42. ogólnopolską konferencję historyków zakonnych: „Kardynał Józef Glemp – Prymas  dwóch epok”, która odbędzie się w Warszawie w dniach 17-18 maja 2013 r.

17 maja: Dom Pielgrzyma Amicus ul. Hozjusza 2, (przy kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu)
18 maja – Wilanów, Świątynia Opatrzności Bożej, ul. A. Hlonda 1

 PROGRAM SPOTKANIA

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO Z OKAZJI PIĘĆDZIESIĄTEGO 
ŚWIATOWEGO DNIA MODLITWY O POWOŁANIA

21 KWIETNIA 2013 – IV NIEDZIELA WIELKANOCNA

Temat: Powołania znakiem nadziei opartej na wierze

Drodzy Bracia i Siostry!

W związku z Pięćdziesiątym Światowym Dniem Modlitwy o Powołania, który będzie obchodzony 21 kwietnia 2013 roku, w czwartą Niedzielę Wielkanocną, pragnę zaprosić Was do refleksji na temat: „Powołania znakiem nadziei opartej na wierze”. Temat ten dobrze wpisuje się w kontekst Roku Wiary i w pięćdziesiątą rocznicę rozpoczęcia Ekumenicznego Soboru Watykańskiego II. Sługa Boży, Paweł VI, w czasie Soboru ustanowił ten Dzień wspólnej inwokacji do Boga Ojca, aby nadal posyłał robotników do swego Kościoła (por. Mt 9, 38). „Sprawa wystarczającej liczby kapłanów – podkreślał wówczas Papież – dotyka z bliska wszystkich wierzących: nie tylko dlatego, że od powołań zależy religijna przyszłość społeczeństwa chrześcijańskiego, lecz także dlatego, że sprawa ta jest precyzyjnym znakiem żywotności wiary i miłości poszczególnych wspólnot parafialnych i diecezjalnych, jak również świadectwem zdrowia moralnego rodzin chrześcijańskich. Tam, gdzie rozkwitają liczne powołania kapłańskie i konsekrowane, tam żyje się wielkodusznie Ewangelią” (Paweł VI, Przesłanie radiowe, 11 kwietnia 1964 r.).

Drodzy bracia i siostry!

Dziękuję Panu za możliwość sprawowania tej Mszy Świętej na początku posługi Piotrowej w uroczystość świętego Józefa, Oblubieńca Maryi Panny i patrona Kościoła powszechnego. Jest to okoliczność bardzo bogata w znaczenie, gdyż jest to także dzień imienin mojego czcigodnego Poprzednika. Jesteśmy blisko niego w modlitwie, pełnej miłości i wdzięczności.

Pozdrawiam serdecznie braci kardynałów i biskupów, kapłanów, diakonów, zakonników i zakonnice oraz wszystkich wiernych świeckich. Dziękuję za obecność przedstawicielom innych Kościołów i Wspólnot kościelnych, a także przedstawicielom społeczności żydowskiej oraz innych wspólnot religijnych. Kieruję serdeczne pozdrowienie do szefów państw i rządów, delegacji oficjalnych z wielu krajów świata oraz do korpusu dyplomatycznego.

Usłyszeliśmy w Ewangelii, że „Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie” (Mt 1, 24). W słowach tych jest już zawarta misja, którą Bóg powierza Józefowi, aby był custos, opiekunem. Opiekunem kogo? Maryi i Jezusa. Jest to jednak opieka, która obejmuje następnie Kościół, jak to podkreślił bł. Jan Paweł II: „Święty Józef, który z miłością opiekował się Maryją i z radością poświęcił się wychowaniu Jezusa Chrystusa, także dziś strzeże i osłania mistyczne Ciało Odkupiciela, Kościół, którego figurą i wzorem jest Najświętsza Dziewica” (Adhortacja ap. Redemptoris Custos, 1).

Po południu wraz z kardynałami elektorami Papież Franciszek odprawił Mszę w Kaplicy Sykstyńskiej na zakończenie konklawe. Kroczenie, budowanie i wyznawanie – te trzy „ruchy” wspólnoty wierzących z odniesieniem do Boga przypomniał Papież Franciszek w swej pierwszej homilii. Kto czyni te „ruchy” bez Boga, robi to na darmo, albo wręcz na chwałę diabła.

Homilia

W tych trzech czytaniach jest coś wspólnego, to ruch. W pierwszym czytaniu ruch jest obecny w wędrowaniu, w drugim czytaniu ruch ten obecny jest w budowaniu kościoła; w trzecim, w Ewangelii, w wyznawaniu.

Wędrowanie, budowanie, wyznawanie.

Wędrowanie – „Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!”. To jest pierwszą rzeczą, którą powiedział Bóg do Abrahama. „Chodź w mojej obecności i bądź nienaganny”. Wędrowanie. Nasze życie jest wędrowaniem, i kiedy się zatrzymujemy, wszystko przestaje funkcjonować. Wędrować zawsze w obecności Boga, w świetle Boga, starając się żyć z tą nienagannością, jakiej Bóg żądał od Abrahama w swojej obietnicy.

Argentyńczyk włoskiego pochodzenia, był arcybiskupem stolicy tego kraju. Ukończył technikum chemiczne, po czym rozpoczął formację w seminarium diecezjalnym. W 1958 r. wstąpił jednak do Towarzystwa Jezusowego. Jako jezuita kontynuował naukę w Chile i Argentynie, zgłębiając filozofię, teologię, literaturę i psychologię. Święcenia kapłańskie przyjął w 1969 r.

Umiłowany Ojcze Święty,

Ze smutkiem lecz z szacunkiem przyjęłyśmy wiadomość o decyzji, jaką Ojciec Święty podjął; decyzji, której najgłębszy sens pozostaje ukryty w Tajemnicy Serca Jezusa, towarzyszącego i kierującego Swym Następcą na ziemi.

Pragniemy wyrazić w imieniu Sióstr zakonnych w Polsce naszą wielką  i pełną wzruszenia wdzięczność za wielokrotnie doświadczaną miłość, okazywaną życiu zakonnemu, za każde słowo poprzez które Ojciec Święty przypominał nam o głębokim znaczeniu konsekracji zakonnej, o naszym miejscu w życiu Kościoła, wzywając nas do obecności coraz bardziej radykalnej, ewangelicznej, przejrzystej, dynamicznej i radosnej w służbie Bogu, Kościołowi i naszym czasom.

                                                                 Wiara w miłość pobudza do miłości
                                           „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4, 16)

Drodzy Bracia i Siostry!

Obchody Wielkiego Postu w kontekście Roku Wiary stanowią dla nas cenną sposobność do medytowania nad relacją między wiarą a miłością – między wiarą w Boga, w Boga Jezusa Chrystusa, i miłością, która jest owocem działania Ducha Świętego i prowadzi nas drogą poświęcenia się Bogu i innym ludziom.

1. Wiara jako odpowiedź na miłość Boga