| [.:] PROGRAM PRACY MIĘDZYZAKONNEJ na rok 2005/2006 |
 |
| Wpisany przez KWPŻZZ |
| wtorek, 28 kwietnia 2009 18:58 |
|
I. Życie konsekrowane w komunii Kościoła. 1. Głębokie zespolenie życia konsekrowanego z misją Kościoła. (VC 3). (Wizja Kościoła złożonego wyłącznie z szafarzy i wiernych świeckich nie odpowiada zamiarom Jego Boskiego Założyciela - por. VC 29. "Życie konsekrowane należy niezaprzeczalnie do życia i świętości Kościoła" KK 44, VC 29). 2. Życie konsekrowane szczególnym świadkiem i nauczycielem życia chrześcijańskiego, jako bezcenna pomoc dla chrześcijańskiego ludu w jego wędrówce ku niebieskiej ojczyźnie VC 3. 3. Życie konsekrowane zachętą do praktyki rad ewangelicznych. (Osoby konsekrowane uobecniają Boga znakiem swojego życia, swego wyboru i swojej egzystencji. Ślubują czystość, umiłowanemu nade wszystko Bogu, aby służyć sprawom Królestwa, aby temu Królestwu dawać szczególne świadectwo jako rzeczywistości eschatologicznej, a zarazem już się urzeczywistniającej. Ślubują ubóstwo, aby na wzór Chrystusa, który będąc bogaty stał się dla nas ubogim - ukazywać w świecie właściwy stosunek do dóbr materialnych, solidarność z ubogimi i gotowość dzielenia się z innymi. Ślubują posłuszeństwo, aby ukazać właściwy wymiar ludzkiej wolności i przeobrazić siebie na podobieństwo Chrystusa, który przez posłuszeństwo aż do śmierci krzyżowej odkupił i uświęcił ludzi). 4. Życie konsekrowane pomocą w praktykowaniu braterstwa. (Od osób konsekrowanych oczekuje się, aby były prawdziwymi mistrzami komunii - VC 46). 5. Życie konsekrowane przykładem radykalnego zwrócenia się ku Bogu, szukania przede wszystkim tego, co w górze i pamiętania, że nie mamy tutaj trwałego miasta, że nasza ojczyzna jest w niebie (por VC 26). II. Gorące umiłowanie Chrystusa i ludzkości. Poczwórna wierność wyrażająca gorące umiłowanie Chrystusa i ludzkości. (Życie zakonne i jego posłannictwo w Kościele i świecie. Instrumentum laboris przed Synodem o życiu konsekrowanym, Watykan 1994, 111). 1. Wierność Chrystusowi i Ewangelii przez trud stałego osobistego nawracania się i rozpoczynania na nowo od Chrystusa. 2. Wierność Kościołowi i jego posłannictwu w świecie przez dążenie do świętości, która jest programem życia każdej osoby konsekrowanej. 3. Wierność Założycielowi i charyzmatowi własnego instytutu wyrażająca się w podejmowaniu współczesnych znaków czasu z właściwą założycielowi kreatywnością. 4. Wierność człowiekowi i naszym czasom przez solidarność i zaangażowanie w dzieło ewangelizacji oraz miłosierdzia z zapałem świętych. III. Śluby zakonne jako prorockie świadectwo pośród współczesnej kultury (VC cz. III, rozdz. III, 2). 1. Śluby zakonne jako odpowiedź na miłość Chrystusa. 2. Profesja rad ewangelicznych ukazywaniem innym "drogi duchowej terapii" w świecie zdominowanym przez potrzebę posiadania, przez nieład uczuciowy i żądzę władzy (VC 87). 3 . Radosna praktyka doskonalej czystości jako świadectwo mocy Bożej miłości działającej w ułomnej ludzkiej naturze (VC 88). 4. Ewangeliczne ubóstwo - wybór Boga, który jest prawdziwym bogactwem ludzkiego serca, jako przeciwstawienie się materialistycznej żądzy posiadania, jako prorocze wołanie skierowane do społeczeństwa o poczucie umiaru i o wrażliwość na potrzeby innych (VC 90). 5. Posłuszeństwo właściwe dla życia konsekrowanego jako odpowiedź na oderwanie wolności od prawdy i normy moralnej (VC 91). IV. Wspólnota zakonna świadectwem i misją. 1. Życie wspólnoty jerozolimskiej jako stały punkt odniesienia dla wspólnot zakonnych. (Wszyscy mieli jedno serce i jedną duszę, trwali razem na modlitwie, na łamaniu chleba i w nauce Apostołów i wszystko mieli wspólne (por. Dz 2,42-47). "Cały Kościół liczy bardzo na świadectwo wspólnot, które napełnia wesele i Duch Święty" DZ 13,52, (VC 45). "Aby ukazać współczesnym ludziom swoje prawdziwe oblicze Kościół pilnie potrzebuje takich wspólnot braterskich, które samym swoim istnieniem wnoszą wkład w nową ewangelizacje ponieważ w konkretny sposób ukazują owoce nowego przykazania - VC 45). 2. Fundamentalna rola życia braterskiego wspólnot zakonnych dla: - rozwoju duchowego osób konsekrowanych, - nieustannej ich odnowy - realizacji ich misji w świecie (VC 45). Braterska komunia jako narzędzie służące określonej misji i jako przestrzeń teologalna, w której doświadcza się obecności Zmartwychwstałego Pana. (VC 42) 3. Osoby konsekrowane jako "mistrzowie", "świadkowie" i "twórcy komunii" ("Życie w komunii staje się znakiem dla świata i przyciągającą siłą, która prowadzi do wiary w Chrystusa" VC 46). V. Życie dla misji. Wielkie wyzwania współczesności. 1. Życie osób konsekrowanych jako misja, tak jak było nią całe życie Jezusa (VC 72). ("Najważniejszym przejawem misji nie są ... zewnętrzne dzieła ale przede wszystkim uobecnianie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo...im bardziej upodobniamy się do Chrystusa, tym bardziej czynimy Go obecnym i działającym w świecie dla zbawienia ludzi...Życie zakonne będzie tym bardziej apostolskie, im głębsze będzie jego oddanie się Panu Jezusowi, im bardziej życie wspólnotowe będzie przepojone duchem braterstwa i im gorliwiej zaangażowane w spełnianie szczególnej misji Instytutu" (VC 72). 2. Osoby konsekrowane w służbie Boga i człowieka: a) Opcja na rzecz ubogich (VC 82). b) Służba chorym i potrzebującym (VC 83). c) Obecność w świecie edukacji (VC 96,97). d) Ewangelizacja kultury (VC 98). e) Obecność w świecie środków społecznego przekazu (VC 99). f) Obrona życia nienarodzonych. Szacunek dla życia każdej istoty od momentu poczęcia do naturalnej śmierci (RC 38,45). g) Troska o solidarność i pokój w świecie (Ec E 111). h) Służba jedności. Obecność w dialogu między chrześcijanami i w dialogu między-religijnym (RC 40,VC 100-102). i) Bezinteresowna miłość i służba (VC 104) j) Duchowość jako odpowiedź na poszukiwanie sacrum (RC 20, VC 103, 93). k) Służba Ewangelii nadziei (Ec E 83-120). VI. Kontemplacja jako styl życia osób konsekrowanych. 1. Troska o oblubieńczy wymiar osobistej relacji z Chrystusem. 2. Zanurzenie w modlitwie, wpatrywanie się w oblicze Chrystusa (RC 23,25). 3. Słowo Boże jako żywe spotkanie (VC 94, RC 24). 4. Eucharystia uprzywilejowanym miejscem spotkania z Panem (RC 26). 5. Asceza jako warunek dochowania wierności powołaniu i podążania za Chrystusem drogą Krzyża ( VC 38). 6. Różnorodne formy posługi bliźnim w nowych przestrzeniach ubóstwa materialnego, moralnego i duchowego jako służba Obliczu Chrystusa (RC 27). 7. Czynienie życia konsekrowanego domem i szkołą komunii (RC 28). 8. Maryja wzór kontemplacji i naśladowania Chrystusa (VC 112,RC 46, Ec E 122,123). VII. Profetyczny charakter życia konsekrowanego. 1. Naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego jako wyraz pierwszeństwa Boga i dóbr przyszłych (VC 84). 2. Życie braterskie osób konsekrowanych jako prorocka zapowiedź braterstwa, którego wszyscy pragną (VC 85). 3. Zgodność życia z deklarowanymi wartościami jako źródło mocy prorockiej osób konsekrowanych (VC 85). 4. Cechy prawdziwego proroka w tradycji patrystycznej( VC 84): - jest przyjacielem Boga - żyje w obecności Boga - uważnie wsłuchuje się w Jego słowa w dialogu modlitwy - wstawia się za swoim ludem - odważnie ogłasza wolę Boga uprzednio nieustannie i gorliwie jej poszukując - broni praw Boga - występuje jako rzecznik Boga przeciw złu i grzechowi - występuje w obronie ubogich przeciw możnym tego świata. 5. Nowe formy życia konsekrowanego. Warszawa, 26 sierpnia 2005 |
Inne
Biuletyny Konferencji
