W dniu 15 września 2008 roku Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla, założone przez Sługę Bożego Ojca Ignacego Posadzego, rozpoczęło swój rok Jubileuszowy. Daty graniczne Jubileuszu wyznacza wspomnienie dwóch ważnych wydarzeń. Pierwsze miało miejsce w Sanktuarium Matki Bożej w Rokitnie. Ksiądz Ignacy Posadzy, ówczesny Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego, w dniu 15 września 1958 roku odprawił Mszę święta dla pierwszych kandydatek do nowego zgromadzenia. Drugie wydarzenie miało miejsce rok później, 21 listopada 1959 roku w święto Ofiarowania Najświętszej Marii Panny. W tym dniu ks. Arcybiskup Antoni Baraniak, metropolita poznański, podpisał dekret erekcyjny. Mocą tego dokumentu wspólnota moraska została zatwierdzona przez Kościół jako „zgromadzenie zakonne na prawie diecezjalnym, którego głównym celem będzie duszpasterska i socjalna opieka nad polskimi wychodźcami”.

Myśl o utworzeniu wspólnoty żeńskiej dla pracy wśród polskich emigrantów rodziła się prawie równocześnie z powstaniem Towarzystwa Chrystusowego. Z relacji Przełożonego Generalnego i Arcybiskupa Baraniaka, Kardynał Hlond za rzecz wskazaną uważał, by na placówkach polonijnych za granicą, obsługiwanych przez misjonarzy nowego zgromadzenia, były także siostry zakonne, mające na celu pracę apostolską i kulturalną wśród polskich wychodźców. Powstanie zgromadzenia żeńskiego od początku spotkało się z ogromnymi trudnościami. Najpierw okupacja i II wojna światowa, a następnie antykościelna polityka władz komunistycznych. Myśl o założeniu nowej wspólnoty musiała być jednak bardzo droga Ojcu Posadzemu, skoro w tych niesprzyjających okolicznościach, przedstawił ją Kapitule Generalnej Towarzystwa Chrystusowego obradującej w 1951 roku. Idea została przyjęta, a Kapituła upoważniła Przełożonego Generalnego i jego Radę do podjęcia starań w tym kierunku, skoro „będą uważać chwilę ku temu odpowiednią”.

Odwilż polityczna, jak zwykło się określać przemiany z 56 roku, przyniosła również poprawę stosunków Państwo - Kościół. Wszystko wskazywało na to, że owa „stosowna chwila” właśnie nadeszła. Po potwierdzeniu uprzedniej zgody przez II Kapitułę Generalną w 1957 roku i Radę w 1958, przystąpiono do organizacji nowego zgromadzenia. Aby ominąć krzywdzące zarządzenie państwowe, postanowiono ukryć nową wspólnotę pod „szyldem” już istniejącego zakonu. Z pomocą przyszły Siostry Felicjanki.

Mimo konspiracji w działaniu, zainteresowanie rodzącym się zgromadzeniem było bardzo duże. Ojciec Posadzy w liście do Sióstr Felicjanek w Rzymie w listopadzie 1958 roku wspominał o 300 zgłaszających się kandydatkach. Początki były jednak skromniejsze. Dnia 15 września 1958 roku w Rokitnie Ojciec Ignacy celebrował Mszę świętą, po której wręczył modlitewniki i Ustawy Towarzystwa Chrystusowego czterem pierwszym kandydatkom. W połowie grudnia dołączyły kolejne. W tym samym czasie w Morasku rozpoczęły się przygotowania do przyjęcia kandydatek z kursu katechetycznego z Rokitna. Pracom przewodziły Siostry Felicjanki. W maju cała wspólnota była już razem.

Oficjalne potwierdzenie Kościoła Zgromadzenie otrzymało 21 listopada 1959 roku. Powstająca wspólnota miała do dyspozycji dworek w Morasku k. Poznania, który stał się domem głównym i domem nowicjatu. W grudniu 1959 roku zostały zatwierdzone Ustawy, a rok później pierwsze misjonarki złożyły profesję czasową. Represyjne i antyzakonne poczynania rządu zmuszały do zachowania wielkiej ostrożności we wszystkich sprawach związanych z nowym zgromadzeniem. Pomimo „konspiracyjnych” form działania (wobec władz rządowych występowałyśmy jako prowincja felicjanek), zgromadzenie rozwijało się, podejmując pracę na placówkach księży chrystusowców. Przełomowym momentem w historii nowej wspólnoty był wyjazd pierwszych trzech misjonarek do pracy wśród Polonii amerykańskiej. W następnych latach powstawały kolejne placówki w Europie, Ameryce Północnej i Południowej oraz Australii. Obecnie 101 sióstr misjonarek pracuje w 10 krajach na 38 placówkach polonijnych, bezpośrednio realizując charyzmat zgromadzenia.

W dniu 24 listopada 1996 r. Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego wydała dekret, którego mocą ogłosiła zgromadzenie Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla instytutem zakonnym na prawie papieskim.

Odpowiadając na Boże wezwanie, idziemy służyć Polakom rozproszonym po całym świecie. Niesiemy im Chrystusa na obcą ziemię, uczymy cenić polską kulturę i tradycję, aby mogli zachować swoją tożsamość wypływającą z duchowego dziedzictwa narodu, przy jednoczesnym włączaniu się w nowe środowisko. Konkretną formą naszego apostolatu jest modlitwa i wszelkiego rodzaju prace, jakie spełniamy dla dobra i zbawienia naszych Rodaków na emigracji. Swe apostolskie posłannictwo wypełniamy przez: ożywienie życia duchowego; opiekę nad chorymi i starszymi, zwłaszcza osobami samotnymi i opuszczonymi na emigracji; pracę z rodzinami rozłączonymi przez emigrację; katechizację, pracę z dziećmi tworząc schole, grupy teatralne, zespoły taneczne, harcerstwo, grupy ministranckie. Pracujemy także w biurach parafialnych, w kuchniach, zakrystiach, w szpitalach, domach opieki. Prowadzimy polskie szkoły i przedszkola. Posługa sióstr jest zróżnicowana, w zależności od środowiska polonijnego i potrzeb w danym kraju.

Ziarno wpadłszy w ziemię musi obumrzeć, aby wydało plon, a każde dzieło Boże przechodzi przez krzyżowy ogień prób. Zapewne Bożym dziełem i cudem łaski jest to, że w okresie, gdy w kraju szalał terror antykościelnych ustaw, powstało i rozwijało się nowe zgromadzenie zakonne. Dziś po 50 latach możemy powiedzieć, że ziarno obumarło. Dokonało się to kosztem wielkich ofiar i wyrzeczeń. Wiarą i wytrwałością Ojca Założyciela i sióstr, a także zaufaniem i mądrością Pasterzy Kościoła. Na usta cisną się słowa: Bogu chwała, ludziom wdzięczność!

s. Ewa Kaczmarek  MChR