Adhortacja Apostolska Jana Pawła II Redemptionis donum, została podpisana 25 marca 1984 roku, i jest poświęcona zagadnieniu konsekracji zakonnej w świetle tajemnicy Odkupienia. Dokument w swoim tytule nawiązuje do obchodzonego ówcześnie Roku Jubileuszowego, związanego z 1950 rocznicą wydarzeń Krzyża i Zmartwychwstania. Ojciec Święty w szczególny sposób zwraca się w swojej Adhortacji do osób konsekrowanych, które poświęciły się Bogu przez śluby rad ewangelicznych, dążących do pełni życia chrześcijańskiego.

Cały dokument przeniknięty jest głęboką, nadprzyrodzoną wiarą i ufnością, że konsekracja zakonna, a zatem i powołanie są wielkim darem Boga i dziełem Chrystusa, który zgodnie ze swoim zapewnieniem pozostaje w Kościele "aż do skończenia świata" (Mt 28, 20). Odpowiedzią na ten nadprzyrodzony dar jest jego przyjęcie z wiarą i głęboką ufnością. Podjecie tego wezwania jest wkroczeniem na drogę doskonałości, która ma swoje źródło w Ewangelii.

Jan Paweł II w Adhortacji pragnie przybliżyć współczesnemu człowiekowi ideał życia, konsekrowanego. Ideał ten jest najściślej związany z ze świętością i misją Kościoła oraz stanowi jego niezbywalny i konstytutywny element, ponieważ bierze początek z Ewangelii: "Profesja zakonna - pisze Ojciec Święty - stwarza nową więź człowieka z Bogiem Trójjedynym w Jezusie Chrystusie. Więź ta wyrasta na podłożu owej pierwotnej więzi, jaka zawiera się w sakramencie Chrztu" (n. 7). Droga nakreślona przez ideał życia w duchu rad ewangelicznych, może wydawać się w dzisiejszych czasach bardzo trudna do realizacji, a nawet niemożliwa, jednak rzeczywisty świadek Chrystusa powinien dostrzegać treść życia konsekrowanego w perspektywie nadprzyrodzonej. Jedynie w ten sposób będzie możliwe pojęcie tego wielkiego zadania apostolskiego jaki zawierają w sobie postulaty praktykowania w codziennym życiu rad ewangelicznych.

Adhortacja naświetla teologię, duchowość i apostolstwo życia konsekrowanego, kładąc nacisk na jego wymiar trynitarny, paschalny i eschatologiczny, a także eklezjalny, wspólnotowy i prorocki. Świadectwo życia osób konsekrowanych zajmuje szczególne miejsce we wspólnocie Ludu Bożego, ze względu na aktywny udział w działalności apostolskiej. W tym apostolstwie jakie spełniają osoby konsekrowane, ich oblubieńcza miłość do Chrystusa staje się w sposób organiczny miłością Kościoła jako Ciała Chrystusa, Kościoła jako Ludu Bożego - Kościoła, który sam jest równocześnie Oblubienicą i Matką. Rozważając tajemnicę konsekracji, Ojciec Święty wskazuje na przykład Maryi - najdoskonalszy wzór poświęcenia się Bogu i naśladowania Chrystusa. Jej też zawierza wszystkich konsekrowanych, aby wspomagała ich w posłudze ubogim, głodnym, pozbawionym nadziei i poszukującym Prawdy.