(Pełny tekst)

Czcigodni Bracia w biskupstwie, Drodzy Konsekrowani!

Obchody Dnia Życia Konsekrowanego, które po raz pierwszy odbędą się 2 lutego tego roku, mają pomóc całemu Kościołowi w coraz pełniejszym dostrzeganiu wartości świadectwa osób, które wybrały drogę wiernego naśladowania Chrystusa poprzez praktykowanie rad ewangelicznych; zarazem dla samych osób konsekrowanych będą właściwą okazją odnowienia przyrzeczeń oraz ożywienia uczuć, które powinny inspirować ich oddanie się Panu.

Misja życia konsekrowanego w Kościele, zarówno obecnie, jak w przyszłości, u progu trzeciego tysiąclecia, obejmuje nie tylko tych którzy otrzymali ten szczególny charyzmat, ale całą wspólnotę chrześcijańską. W posynodalnej adhortacji apostolskiej Vita consecrata, opublikowanej w ubiegłym roku, napisałem: "Istotnie, życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji, ponieważ "wyraża najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego" oraz dążenie całego Kościoła-Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblubieńcem" (n. 3). Pragnę ponowić zaproszenie skierowane do osób konsekrowanych, aby z ufnością patrzyły w przyszłość, licząc na wierność Boga i na moc Jego łaski, zdolnej nieustannie dokonywać wielkich rzeczy: "Powinniście nie tylko wspominać i opowiadać swoją chwalebną przeszłość, ale także budować nową wielką historię! Wpatrujcie się w przyszłość, ku której kieruje was Duch, aby znów dokonywać z wami wielkich dzieł" (tamże, 110).

RACJE USTANOWIENIA DNIA ŻYCIA KONSEKROWANEGO

Cel tego Dnia jest potrójny: po pierwsze - odpowiada on wewnętrznej potrzebie bardziej uroczystego wielbienia Pana i dziękczynienia Mu za wielki dar życia konsekrowanego. Życie to ubogaca i raduje wspólnotę chrześcijańską dzięki swoim różnorodnym charyzmatom oraz dobremu przykładowi osób całkowicie oddanych sprawie Królestwa Bożego. Nie możemy nigdy zapominać, że życie konsekrowane jest - bardziej niż obowiązkiem człowieka - darem, który pochodzi z Wysoka, jest inicjatywą Ojca, "który przyciąga do siebie swoje stworzenie mocą szczególnej miłości i z myślą o powierzeniu mu szczególnej misji" (tamże, 17). To miłujące spojrzenie dotyka głęboko serca osoby powołanej, którą Duch Święty przynagla do pójścia za Chrystusem i naśladowania Go na drodze realizacji rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Jest to wspaniały dar!

"Jaki byłby los świata, gdyby nie było zakonników?" - pyta słusznie św. Teresa (Księga życia, rozdz. 32,11). To pytanie zmusza nas ciągle do składania dziękczynienia Panu, który przez ten wyjątkowy dar Ducha nie przestaje ożywiać i wspierać swojego Kościoła w jego trudnej misji na tym świecie.

Po drugie - Dzień Życia Konsekrowanego ma za zadanie przyczynić się do poznania tej formy życia i pogłębiania szacunku dla niego ze strony całego Ludu Bożego.

Jak słusznie podkreślił to już Sobór Watykański II (por. Lumen gentium, 44), a ja miałem okazję przypomnieć w cytowanej adhortacji apostolskiej, życie konsekrowane "naśladuje wierniej i ustawicznie uprzytamnia w Kościele tę formę życia, jaką Jezus - najdoskonalszy konsekrowany i misjonarz Ojca w Jego Królestwie - obrał dla siebie i wskazał uczniom, którzy szli za Nim" (n. 22). Jest ono zatem specjalną i żywą pamiątką Jego bycia Synem, który czyni Ojca swoją wyłączną Miłością - oto Jego czystość; który w Ojcu znajduje swoje wyłączne bogactwo - oto Jego ubóstwo; dla którego wola Ojca jest codziennym "pokarmem" (por. J 4,34) - oto Jego posłuszeństwo.

Taka forma życia, przyjęta przez Chrystusa i uobecniana w szczególny sposób przez osoby konsekrowane, ma wielkie znaczenie dla Kościoła, powołanego, by we wszystkich swoich członkach przeżywać to samo dążenie do pełnego zjednoczenia z Bogiem poprzez naśladowanie Chrystusa w świetle i mocy Ducha Świętego.

Życie specjalnej konsekracji w swoich różnorodnych formach pomaga zatem lepiej zrozumieć konsekrację chrzcielną wszystkich wiernych. Rozważając dar życia konsekrowanego Kościół zastanawia się nad swoim szczególnym powołaniem, aby należeć wyłącznie do Pana, i pragnie być w Jego oczach bez "skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany" (Ef 5,27).

Wydaje się zatem uzasadniona potrzeba ustanowienia tego specjalnego Dnia, który przyczyni się do tego, aby nauka o życiu konsekrowanym była nie tylko szerzej i głębiej rozważana, ale również coraz lepiej przyjmowana przez wszystkich członków Ludu Bożego.

Trzeci powód dotyczy bezpośrednio osób konsekrowanych. Są one zaproszone do wspólnego i uroczystego świętowania niezwykłych dzieł, które Pan w nich dokonał, aby w świetle wiary mogły jeszcze pełniej odkryć blask Bożego piękna - promieniującego za sprawą Ducha w sposobie ich życia - oraz aby mogły jeszcze żywiej uświadomić sobie swą niezastąpioną misję w Kościele i w świecie.

Obchody tego dorocznego Dnia pomogą osobom konsekrowanym - zanurzonym w tym tak często chaotycznym i niepewnym świecie oraz pochłoniętym niekiedy wieloma dręczącymi sprawami - powrócić do źródeł powołania, dokonać bilansu własnego życia, odnowić własną konsekrację. Dzięki temu będą mogły w różnych sytuacjach z radością przekazywać ludziom naszych czasów świadectwo, że Pan jest Miłością zdolną wypełnić serce człowieka.

Jest rzeczą konieczną, aby życie konsekrowane objawiało się coraz bardziej jako "pełne radości i Ducha Świętego", aby osoby konsekrowane z gorliwością angażowały się w działalność misyjną, uwierzytelniały swoją tożsamość mocą żywego świadectwa, ponieważ "człowiek współczesny chętniej słucha świadków niż nauczycieli, a jeżeli słucha nauczycieli, to tylko dlatego, że są świadkami" (Adh. apost. Evangelii nuntiandi, 41).

W ŚWIĘTO OFIAROWANIA PAŃSKIEGO

Dzień Życia Konsekrowanego będzie obchodzony w święto, kiedy wspomina się ofiarowanie Jezusa w świątyni, gdzie Maryja i Józef przynieśli Dziecię, "aby Je przedstawić Panu" (Łk 2,22).

W tej ewangelicznej scenie objawia się tajemnica Jezusa - który jest konsekrowanym Ojca - przychodzącego na świat, aby wiernie spełnić Jego wolę (por. Hbr 10,5-7). Symeon wskazując na Jezusa przedstawia Go jako "światło na oświecenie pogan" (Łk 2,32) i zapowiada proroczym słowem najwyższą ofiarę Jezusa złożoną Ojcu oraz Jego ostateczne zwycięstwo (por. Łk 2,32-35).

Ofiarowanie Jezusa w świątyni jest wymowną ikoną całkowitego oddania własnego życia, szczególnie dla tych, którzy zostali powołani, aby urzeczywistniać w Kościele i w świecie, poprzez praktykowanie rad ewangelicznych, "charakterystyczne przymioty Jezusa - dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo" (Adh. apost. Vita consecrata, 1).

Z ofiarowaniem Chrystusa związana jest Maryja. Dziewica Matka, przynosząca Syna do świątyni, aby został ofiarowany Ojcu, jest symbolem Kościoła, który ofiarowuje nieustannie synów i córki Ojcu Niebieskiemu i włącza ich w jedyną ofiarę Chrystusa - przyczynę i wzór każdej konsekracji w Kościele.

Od kilkudziesięciu lat w Rzymie i w innych diecezjach święto 2 lutego gromadzi niemal spontanicznie wokół Papieża oraz pasterzy diecezji licznych członków Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego; w łączności z całym Ludem Bożym ukazują oni dar i zadanie swojego powołania, różnorodność charyzmatów życia konsekrowanego oraz swoją szczególną obecność we wspólnocie wierzących.

Pragnę, aby ta praktyka rozpowszechniła się w całym Kościele, tak, aby obchody Dnia Życia Konsekrowanego gromadziły osoby konsekrowane wraz z innymi wiernymi dla wspólnego wychwalania z Dziewicą Maryją wielkich dzieł Bożych, których Pan dokonuje w wielu synach i córkach, oraz aby ukazywać światu, że los tych, którzy są Jego "świętym ludem" (Pwt 28,9), może być udziałem wszystkich ludzi odkupionych przez Chrystusa.

OCZEKIWANE OWOCE DLA MISJI CAŁEGO KOŚCIOŁA

Drodzy bracia i siostry, powierzając ustanowiony Dzień Życia Konsekrowanego matczynej opiece Maryi, życzę z całego serca, aby przynosił on obfite owoce dla świętości i misji Kościoła. Niech się przyczynia zwłaszcza do wzrostu szacunku dla powołań do specjalnej konsekracji we wspólnocie chrześcijańskiej, niech stanie się okazją do zanoszenia gorącej modlitwy do Pana o powołania, niech się przyczyni również do tego, by wśród ludzi młodych i w rodzinach dojrzewała postawa szczerej gotowości przyjęcia tego daru. Zyska na tym bardzo życie całego Kościoła, który otrzyma siły do nowej ewangelizacji.

Mam nadzieję, że ten Dzień poświęcony modlitwie i refleksji pomoże kościołom lokalnym nie tylko coraz bardziej cenić dar życia konsekrowanego, ale również przyjąć jego przesłanie, tak aby wspólnoty kościelne potrafiły znaleźć właściwą równowagę między działaniem a kontemplacją, modlitwą i dziełami charytatywnymi, między zaangażowaniem w rzeczywistość doczesną a dążeniem do celu eschatologicznego.

Dziewica Maryja, która dostąpiła wielkiego przywileju ofiarowania Ojcu Jezusa Chrystusa, Syna swego Jednorodzonego, jako ofiary czystej i świętej, niech sprawi, abyśmy byli zawsze otwarci na przyjęcie wielkich dzieł, których On nieustannie dokonuje dla dobra Kościoła oraz całej ludzkości.

Z tymi uczuciami oraz z życzeniami dla osób konsekrowanych, by trwały w radości swego powołania, udzielam wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, 6 stycznia 1997 r.