logo

[.:] DROGA BŁOGOSŁAWIEŃSTW W KONTEKŚCIE ŻYCIA KONSEKROWANEGO Drukuj
Wpisany przez Samsel Ks.bp Edward   
wtorek, 28 kwietnia 2009 09:52
1. Ojciec Święty Jan Paweł II, dziękując Bogu i rodakom za VII Wizytę Apostolską w Polsce w roku bieżącym, w niedzielę, 20 czerwca, podczas modlitwy "Anioł Pański" powiedział: "Bóg jest miłością - tak brzmiało hasło, które wyznaczało rytm kolejnych etapów pielgrzymki: tylko Ewangelia miłości, Ewangelia błogosławieństw może napełnić serce pokojem i zapewnić harmonijny rozwój więzi społecznych. Miłość Boga i pokój z Bogiem to źródło solidarności i pokojowego współistnienia jednostek i narodów" (L'O.R., wyd. pol., 9-10,1999,51).
To podziękowanie, które streszcza jednocześnie orędzie, które Ojciec Święty skierował do całego Kościoła w Polsce, odnosi się również do osób konsekrowanych żyjących w tym Kościele. Wyakcentował, że Ewangelia Błogosławieństw, może napełnić serce pokojem, "pokój z Bogiem" i zapewnić harmonijny rozwój więzi społecznych. Źródłem tych duchowych wartości - pokoju i rozwoju społecznego, wspólnotowego, jest miłość Boga.
W manuale, podręczniku życia konsekrowanego, jakim jest adhortacja Vita consecrata, Ojciec Święty, cytując Konstytucję dogmatyczną o Kościele Lumen gentium (31), powie - "Życie konsekrowane spełnia szczególne zadanie: Podtrzymuje w ochrzczonych świadomość podstawowych wartości Ewangelii, dając "wspaniałe i zaszczytne świadectwo temu, iż świat nie może się przemienić i ofiarować się Bogu bez ducha ewangelicznych Błogosławieństw". W ten sposób życie konsekrowane nieustanne przypomina Ludowi Bożemu o potrzebie odpowiadania świętością życia na miłość Bożą, rozlaną w sercach przez Ducha Świętego (por. Rz 5,5) i wyrażania swoim postępowaniem sakramentalnej konsekracji, dokonanej przez Boga w chrzcie, bierzmowaniu lub sakramencie święceń. Trzeba bowiem, aby świętość udzielona w sakramentach prowadziła do świętości życia codziennego. Życie konsekrowane przez samo swoje istnienie w Kościele służy konsekracji życia każdego wiernego - świeckiego i duchownego.
Z drugiej strony nie należy zapominać, że również samym osobom konsekrowanym świadectwo innych powołań pomaga w pełnym przeżywaniu ich udziału w tajemnicy Chrystusa i Kościoła w jej wielorakich wymiarach. Dzięki temu wzajemnemu wzbogacaniu życie konsekrowane może wymowniej i skuteczniej spełni swoją misję: wpatrzone w wizje przyszłego pokoju, wskazuje innym braciom i siostrom cel, jakim jest ostateczna szczęśliwość w bliskości Boga" (nr 33).
Ewangelia Błogosławieństw podtrzymuje w nas świadomość podstawowych wartości Ewangelii, a życie konsekrowane służy konsekracji życia każdego wiernego. Takie jest powołanie osób konsekrowanych. Tu również zwraca się uwagę na wymiar wspólnotowy dawany przez konsekrowanych swoim braciom i siostrom - świadectwo pełnego przeżywania udziału w tajemnicy Chrystusa i Kościoła.

2. Błogosławieństwa znane nam z Ewangelii św. Mateusza (5,2-12) i Ewangelii według św. Łukasza (6,20-23) stanowią syntezę duchowości ewangelicznej. W nich Chrystus - jako nowy Prawodawca - daje utworzonemu przez siebie Ludowi Bożemu podstawowe wskazania, którymi ma kierować się w swoim życiu. Czasami Błogosławieństwa wg pierwszej Ewangelii porównuje się do portalu świątyni, którą jest sama Ewangelia. Warto zwrócić uwagę, że Błogosławieństwa w Ewangelii św. Łukasza mają odniesienie bezpośrednie i są bardziej skonkretyzowane, natomiast w Ewangelii wg św. Mateusza - formę ogólną, ponadczasową. Mają też wymiar na wskroś duchowy. Pierwsze z Błogosławieństw: "Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie" (Mt 5,2) stanowi tytuł dla wszystkich pozostałych. Każde z następnych - ci, którzy się smucą, cisi, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca (czyli ludzie ładu myśli i serca), którzy wprowadzają pokój, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, ci, którym urąga się z powodu Chrystusa - ma swoje odniesienie do pierwszego. "Być ubogim w duchu" na wzór Jeremiasza, Maryi, Jezusa to znaczy być człowiekiem zawierzenia Bogu i pragnienia wypełnienia Jego woli.
Błogosławieństwa Jezusa to warunki wejścia do Jego szkoły, w której obowiązuje wszystkich jedno prawo - prawo miłości. Na tym prawie oparta jest cała doskonałość chrześcijańska: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski". Św. Jan w swoim Pierwszym Liście powtórzy "Bóg jest Miłością" (4,8.16).

3. "Służcie Ewangelii Chrystusa, aby nieść nadzieję światu". W orędziu do Konferencji Episkopatu Polski, Warszawa 11 czerwca 1999 r., pod takim tytułem mówił Ojciec Święty o duchowości formowanej przez Ewangelię ośmiu błogosławieństw zawartej w Kazaniu na Górze (zob. L'O.R.,8,1999,58).
W kontekście ostatniej Wizyty Apostolskiej Ojca Świętego w Polsce może warto sobie przypomnieć komentowane przez Niego Błogosławieństwa poszerzone o inne, znane z pism Nowego Testamentu.
"Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa" (Ga 1,3). Rozpoczynając od tych słów Ojciec Święty w Łowiczu podjął temat pomocy młodym w budowaniu fundamentu pod ich przyszłe życie. Tamże na zakończenie Mszy świętej skierował Ojciec Święty swoje pozdrowienie do osób konsekrowanych: "W dniu dzisiejszym zwracam się do zakonów. Osobom konsekrowanym pragnę powiedzieć, iż w przeddzień Jubileuszu Roku 2000 Kościół patrzy ze szczególną uwagą w waszą stronę. Kościół i świat oczekuje od was świadectwa miłości. Potrzebuje autentycznego świadectwa konsekracji zakonnej jako nieustannego zaczynu zbawczej odnowy. Życzę wam, "aby miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej" (Flp 1,9).
"Bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz w niebie" (Mt 5,48). W Gdańsku na rozpoczęcie swojej pielgrzymki po ojczystej ziemi nawiązał Ojciec Święty do czytanej Ewangelii wg św. Mateusza dodając, że słowa te "streszczają naukę ośmiu błogosławieństw, wyrażając zarazem całą pełnię powołania człowieka. Być doskonałym na miarę Boga! Być podobnie jak Bóg wielkim w miłości, bo "On sprawia, że słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych"" (Mt 5,45).
"Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań, w każdym czasie czynią to, co sprawiedliwe" (Ps 106/105,3). To w Elblągu Ojciec Święty przypomniał nam dekalog podczas nabożeństwa czerwcowego ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa.
"Błogosławieni ci, którzy słuchają Słowa Bożego i zachowują je" (Łk 11,28). W Pelplinie przybliżał nam Ojciec Święty tę prawdę polecając przygotować się na nowe tysiąclecie z Księgą Ewangelii, a w Licheniu i w Zamościu komentował "Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana" (Łk 1,45), wskazując na Najświętszą Maryję Pannę jako doskonały wzór wsłuchania się w Słowo Pana - "Ta, która uwierzyła".
Przechodząc do Błogosławieństw zapisanych w Ewangelii św. Mateusza odnotujmy ich komentarze podane przez Ojca Świętego:
"Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do ich należy królestwo niebieskie" (Mt 5,3). W Ełku - "ubodzy duchem to ludzie otwarci na wielkie sprawy Boże. "Ten jest ubogi duchem, kto gotów ze swego bogactwa szczodrze świadczyć potrzebującym. Widać, że dobrze rozumie ich zasadniczą celowość. Dobra materialne są bowiem po to, ażeby służyć drugim, zwłaszcza będącym w potrzebie. Kościół godzi się na osobiste posiadane tych dóbr, o ile są używane dla takiego celu" (L'O.R., wyd.pol.,8,1999,37).
"Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni" (Mt 5,4). W Siedlcach podjął Ojciec Święty temat "Bądźcie solą, która daje chrześcijański smak życia" w oparciu o przykład świadectwa męczenników podlaskich - bł. Wincentego Lewoniuka i jego dwunastu towarzyszy. "Ci prości ludzie, ojcowie rodzin, w krytycznym momencie woleli ponieść śmierć, aniżeli ulec naciskom niezgodnym z ich sumieniem." (L'O.R., wyd. pol.,8,1999,41).
"Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" (Mt 5,7). W Warszawie, 13 czerwca, podczas Mszy św. beatyfikacyjnej Męczenników II Wojny światowej, Reginy Protmann i Edmunda Bojanowskiego mówił Ojciec Święty o świadkach żywej wiary, niezachwianej nadziei i ofiarnej miłości.
"Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą" (Mt 5,9). "Tylko czyste serce może w pełni miłować Boga" tłumaczył Ojciec Święty w Sandomierzu.
"Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi" (Mt 5,9). Komentarz do tego błogosławieństwa dał Ojciec Święty w Toruniu podczas beatyfikacji ks. Wincentego Frelichowskiego wskazując, że społeczeństwa i narody potrzebują ludzi pokoju.
"Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie" (Mt 5,10). W Bydgoszczy w nawiązaniu do okoliczności historycznych dodał Ojciec Święty "zaprawdę "cieszcie się i radujcie" wy wszyscy, którzy jesteście gotowi cierpieć dla sprawiedliwości, albowiem zapłata wasza wielka jest w niebiesiech, u Boga! (L'O.R.,8,1999,25).

4. Ewangelia ośmiu błogosławieństw zawarta w Kazaniu na Górze towarzyszy w jakiś sposób tej pielgrzymce i kieruje naszą myśl ku Chrystusowi. Jego życie jest urzeczywistnieniem wszystkich błogosławieństw i ukazuje wizję chrześcijaństwa na wszystkie czasy. Uformowani w tym duchu uczniowie i wyznawcy Chrystusa będą dla każdego pokolenia żywymi świadkami Jego zbawczej obecności, poprowadzą innych ludzi do Boga, który jest miłością. Kościół jako "powszechny sakrament zbawienia" (Lumen gentium, 48) powinien stawać się z dnia na dzień coraz bardziej czytelnym i przejrzystym znakiem Chrystusa żyjącego na wieki, który pragnie, "by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy" (1 Tm 2,4). Nieodzownym warunkiem takiego oddziaływania, czyli realizacji zbawczego posłannictwa Kościoła jest miłość. Na niej buduje się Kościół i na niej on wzrasta i rozwija się: "Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak jak Mnie umiłowałeś" (J 17,23). Istotą apostolatu wszystkich członków Kościoła jest szerzenie prawdy o miłości Boga. Czyńcie wszystko, by ta prawda była głoszona, przyjmowana i realizowana w życiu pasterzy i wiernych świeckich.
Kazanie na Górze jest programem dla całego Kościoła. Wspólnota Nowego Przymierza urzeczywistnia się, gdy opiera się na prawie miłości wpisanym w każde ludzkie serce (por. Jr 31,31-33; Hbr 10,16-17). Ewangeliczne błogosławieństwa stanowią niejako konkretyzację tego prawa, a zarazem dają gwarancję prawdziwego i trwałego szczęścia wynikającego z czystości i pokoju serca, które są owocami pojednania z Bogiem i ludźmi.
Jakże wymownym znakiem spełnienia obietnicy błogosławieństw są całe zastępy świętych i błogosławionych, w tym również ci, wyniesieni do chwały ołtarzy podczas obecnej pielgrzymki. Są to św. Kinga, bł. Wincenty Frelichowski, Regina Protmann wraz z Edmundem Bojanowskim oraz 108 męczenników, heroicznych świadków wiary w nieludzkim czasie okupacji... Są pośród tych bohaterów wiary również biskupi i kapłani, którzy naśladując Chrystusa, Dobrego Pasterza, nie zawahali się "oddać życia za swoje owce" (por. J 10,11; L'O.R., wyd., pol., 8 /215/,58).

5. Powyższy komentarz do błogosławieństw, którym obdarował nas Ojciec Święty podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny, staje się programem formacyjnym dla całego Kościoła, który jest w Polsce. Jest też programem formacyjnym dla wszystkich wspólnot życia konsekrowanego w tym Kościele. Życzmy sobie, abyśmy mogli ożywić nim każdą naszą wspólnotę żyjącą własnym charyzmatem. Modlimy się o to dziś wspólnie.
 

© 2001-2012 Konferencja Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych * webmaster * XHTML and CSS.