Jest więcej niż prawdopodobne, że wśród pierwszych misjonarzy działających w Polsce znaleźli się mnisi. Dopiero jednak z osobą Wojciecha łączą się, dobrze w źródłach poświadczone wiadomości o pierwszych klasztorach, o początkach polskiego życia zakonnego. Z mnichami towarzyszącymi Wojciechowi łączymy utworzenie w Polsce klasztoru czy klasztorów, nie ma jednak pewności, co do ich lokalizacji. Przyjaciele Wojciecha podjęli w 1001 roku wyprawę z Włoch do Polski. Przybyli wówczas dwaj mnisi-pustelnicy, Benedykt i Jan. Chrobry umieścił ich w klasztorze w Międzyrzeczu, na zachód od Poznania. Dołączyli do nich Polacy. Po napadzie rabunkowym w 1003 roku i zamordowaniu Pięciu Braci Polskich rozwinął się kult zabitych. Klasztor nie upadł jednak, przybył do Polski święty Brunon - Bonifacy z Kwerfurtu, który postanowił pójść w ślady świętego Wojciecha. Brunon zginął wraz z towarzyszami w 1009 roku na misjach wśród Jaćwingów (na dzisiejszej Suwalszczyźnie). Niewykluczone, jak twierdzą historycy, że charakterystyczny ruch pustelniczo-mniszych misjonarzy przybrał w Polsce Chrobrego szersze jeszcze rozmiary; wyszedł z niego też prawdopodobnie pochodzący z Małopolski święty Andrzej Świerad, zmarły około 1034 roku jako pustelnik w okolicach Nitry w Słowacji (tom I - s.29-30).