Trochę historii
Zebrania przełożonych wyższych zaczęto organizować w 1947 r. W 1960 powstał przy Sekretariacie Prymasa Polski Wydział do Spraw Zakonnych, który miał za zadanie kierowanie i koordynowanie pracy międzyzakonnej i organizowanie wspólnych spotkań. W maju 1960 r. Prymas Polski, kard. S. Wyszyński zatwierdził Normy regulujące pracę międzyzakonną, a w czerwcu 1960 powołał Konsultę Wyższych Przełożonych Zgromadzeń Żeńskich. W 1970 Kongregacja Zakonów erygowała kanonicznie Konferencję Wyższych Przełożonych Zgromadzeń Żeńskich w Polsce i zatwierdziła jej Statut. Statut modyfikowano w roku 1976 i w 1991.

Konferencja Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce powstała w 1970 roku. Jest ona kontynuacją form współpracy międzyzakonnej wypracowanych w Polsce poczynając od 1947 roku. Skupia obecnie ok. 140 przełożonych prowincjalnych i generalnych, reprezentujących 93 instytuty zakonne czynne. Ponadto w pracach Konferencji uczestniczą, jako obserwatorki, niektóre delegatki przełożonych generalnych zgromadzeń nie mających w Polsce prowincji i przełożone nowopowstających zgromadzeń.

Konferencją kieruje ośmioosobowa Konsulta wybierana przez Zebranie Plenarne. Kadencja Konsulty trwa trzy lata. Konsulta mianuje sekretarkę, która wraz z dwiema innymi siostrami tworzy Sekretariat urzędujący w gmachu Sekretariatu KEP. Do stałych inicjatyw Konsulty należy:

• prowadzenie dwuletniego kursu dla odpowiedzialnych za formację (każdorazowo uczestniczy ok. 100 słuchaczek, w tym z Ukrainy, Białorusi, Słowacji i in.);
• prowadzenie kursu dla nowo mianowanych przełożonych lokalnych i junioratu międzyzakonnego w Warszawie;
• z inicjatywy Konsulty został zorganizowany roczny kurs administracyjno-prawny dla ekonomek prowincjalnych i generalnych;

Od roku 1996 Konferencja wydaje swój Biuletyn wychodzący 3 razy w roku.

Pracę Konsulty wspiera dziewięć Komisji. Do zadań Komisji należy m.in. organizowanie spotkań formacyjnych dla różnych grup sióstr.

Przedłużeniem pracy Konferencji, przede wszystkim o charakterze formacyjnym, są referentki diecezjalne obecne we wszystkich polskich diecezjach. Pracują one przede wszystkim z przełożonymi lokalnymi na terenie diecezji, w oparciu o wspólny program opracowany przez Komisję Życia Konsekrowanego.

• Wspólne poszukiwanie miejsca i zadań życia konsekrowanego żeńskiego we wspólnocie Kościoła Powszechnego i lokalnego w duchu miłości i komunii, w poczuciu współodpowiedzialności za ubogacanie i budowanie Kościoła naszymi charyzmatami, z wrażliwością na potrzeby i wołania naszego dziś w Kościele i w Kraju, w wierności Bogu, Kościołowi, własnym charyzmatom i dzisiejszemu człowiekowi.
• Pogłębianie komunii między instytutami życia konsekrowanego przez współpracę na różnych poziomach; przez wspólne inicjatywy w dziedzinie formacyjnej, powołaniowej, apostolskiej i inne; przez wzajemną pomoc i dzielenie się doświadczeniami, przez informację dotyczącą spraw zgromadzeniowych, kościelnych i ogólnych.
• Promocja, rozumiana jako działania o charakterze formacyjnym jak i podejmowanie konkretnych inicjatyw także o charakterze prawnym, mających na celu lepszą wzajemną współpracę i owocniejsze działania apostolskie.
• Pomoc wzajemna w dziedzinie apostolskiej, formacyjnej i prawnej.
• Dalsza praca nad tworzeniem konkretnych form działania mających na celu urealnienie słusznej autonomii Konferencji zagwarantowanej Statutem przy jednoczesnej, możliwie szerokiej współpracy wewnątrz Kościoła, w dziedzinie międzyzakonnej i ze świeckimi.

Konferencja współpracuje w sposób stały z Konferencją Episkopatu Polski (jesteśmy raz w roku zapraszane na Sesję Plenarną), w sposób szczególny przez Komisję KEP ds. Życia Konsekrowanego (uczestnictwo w pracach komisji i stały zespół roboczy); z innymi Konferencjami Instytutów Życia Konsekrowanego w Polsce (Przełożonych Wyższych Zgromadzeń Męskich, Klasztorów Klauzurowych, Instytutów Świeckich); z Międzynarodową Unią Przełożonych Generalnych w Rzymie, z Unią Europejskich Konferencji Przełożonych Wyższych, z Konferencjami zakonnic z dawnych krajów komunistycznych (spotkania Wschód) i z innymi organizacjami życia konsekrowanego lub związanymi z pracą zawodową i apostolską (Rada Szkół Katolickich, Federacją Kobiet Katolickich i in.).