ŚWIĘTA MARIA DE MATTIAS (1805-1866)
Założycielka Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa W całej historii zbawienia, Bóg prowadzi każdego człowieka w sposób całkowicie indywidualny. Powołanie do świętości czyni ludźmi oryginalnymi. W ten sposób powołał do życia w Kościele Marię De Mattias, założycielkę Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa. W tej różnorodnej mozaice świętości jaka istnieje w Kościele, świętość Marii de Mattias wyłania się na początku XXI wieku, jako "świętość prowokacyjna" .
Kim była Maria de Mattias? Opowiadając, na to pytanie podejmujemy pewne ryzyko, że możemy ukazać obraz, który nie odzwierciedla pełnej osobowości Kobiety, która od najmłodszych swych lat, zakochała się w Tajemnicy Krwi Chrystusa.
Św. Maria De Mattias to żarliwa mistyczka i zafascynowana działaniem niewiasta, która w pierwszej połowie XIX wieku niestrudzona w dziele ewangelizacji, otworzyła nowe drogi obecności kobiety w Kościele, promując oryginalne wzorce posługiwania Ewangelii.
Odwaga pójścia pod prąd swojej epoki, z miłości do Boga, wyprzedzanie swoich czasów, uczyniły z Marii De Mattias, kobietę niespokojną, bezkompromisową, której znak nie pozostał bez skutków dla dalszej historii zbawienia.
Urodziła się 4 lutego 1805 roku w Vallecorsa, w Państwie Watykańskim, w regionie Ciociarii, który miał bardzo złą opinię. Żyła 61 lat, zmarła w Rzymie 20 sierpnia 1866r. Przez całe swoje życie pragnęła ukrycia większego niż pod korcem, a skończyła na świeczniku (ulubienica dzieci, kobiet, doświadczająca życzliwości papieża Piusa IX). Analfabetka, która stała się wielką pisarką na tematy duchowe (ponad 3000 listów). Bojaźliwa a była nieustraszoną apostołką, zdolną przyciągać tłumy. Święta, mocno wyprzedająca swoje czasy. Pionierka - Protagonistka, która życiem i nauczaniem otworzyła kobiecie nowe drogi w Kościele1.
W okresie wojny napoleońskiej, dom rodzinny a dokładniej osobisty pokój z dużym lustrem i obrazem Boskiego Macierzyństwa Maryi, stały się dla Marii więzieniem, klasztorem i miejscem odosobnienia, ponieważ ojciec w obawie przed bandami zakazał kobietom opuszczać dom. W swojej izolacji Maria z Vallecorsa rozpoczęła wewnętrzny dialog z Maryją z Nazaretu. Często ta młoda dziewczyna zwracała się do Maryi z prośbą i pytaniem: Maryjo pomóż mi, spraw, abym płonęła miłością do Ciebie i do Jezusa. ... Powiedz mi co mam robić, aby podobać się Twojemu Synowi. ...Matko Najświętsza udziel mi światła, pomóż mi odnaleźć pokój i wyjść z ciemności. Pytania te nie pozostawały bez odpowiedzi. We wnętrzu swojego serca, Maria słyszała odpowiedź Maryi: Nie bój się ja Ci pomogę. Do dalszego doświadczenia Boga, dorastająca i zbuntowana Maria dochodziła poprzez codzienne wieczorne religijne pogadanki swojego ojca. Od niego bardziej niż z katechizmu i kazań poznała i przyjęła prawdę o Baranku Bożym, który gładzi grzechy świata.
Nadzwyczajnym wydarzeniem w życiu 17 letniej Marii były misje ludowe, które prowadzili w Vallecorsa Misjonarze Przenajdroższej Krwi, a wśród nich św. Kasper del Bufalo. Widząc gorliwość niestrudzonego pracownika i wielki wysiłek, który ponosił na chwałę Bożą i dla zbawienia dusz, żywo zapragnęła włączenia się do tego wielkiego dzieła dla zbawienia bliźnich2.
Po dwunastu latach, przeżytych pod przewodnictwem innego Misjonarza G. Merliniego, Maria rozpoczęła osiąganie własnej identyczności apostolskiej. Marzenia o głoszeniu Tajemnicy Krwi, nadziei i pomocy niesionej "drogiemu Bliźniemu"3, zaczęły realizować się 4 marca 1834 r w Acuto, gdzie Maria na prośbę biskupa z Anagni, otwarła pierwszą szkołę dla dziewcząt, a także założyła Zgromadzenie Sióstr Przenajdroższej Krwi (dziś Adoratorki Krwi Chrystusa - ASC). Zadaniem nowo powstałego zgromadzenia była i jest praca dla zbawienia dusz, aby wszyscy cieszyli się dobrami wysłużonymi przelaną Krwią Jezusa Chrystusa. Pełna działalność Adoratorek Boskiej Krwi. (od początku istnienia) to: szkoła i internat dla dziewcząt, cotygodniowe i świąteczne spotkania, krótsze lub dłuższe skupienia, liturgia i pobożne praktyki (nowenny "karnawał uświęcony"4, nabożeństwa majowe), katechezy dla rożnych poziomów wiekowych, rozmowy osobiste z kobietami i rodzinami potrzebującymi pomocy materialnej lub moralnej, dobrego słowa lub gestu miłości. Nie była to tylko wspólnota zakonna, która dobrze prowadziła szkołę dla dziewcząt, (choć w tamtych czasach było to już bardzo wiele jako novum, bo nie istniały publiczne szkoły dla dziewcząt), ale było to centrum formacji, duchowości Krwi Chrystusa.
Maria po skończonych lekcjach (grupa uczennic zawsze ok.100 osób), przemawiała w szkołach do dwustu lub trzystu kobiet zgromadzonych wokół niej. Cechą charakterystyczną jej osobowości było to, co odróżniało ją od ówczesnych kobiet, mianowicie, że nie była tylko "nauczycielką" ale także kobieta przemawiającą z podwyższenia (jak Misjonarze) do zgromadzonych ludzi, Przemawiała do wszystkich grup, mówiła nieustannie o Miłości Ukrzyżowanej, o Jezusie który z miłości do wszystkich ludzi przelał swoją Boską Krew. Jej nauk, słuchały nie tylko kobiety, ale też mężczyźni, kapłani i dzieci. Mówiono o niej kobieta, która przemawia w kościele. Mimo słabego zdrowia, przemawiała przez kilka godzin w ciągu dnia, niejednokrotnie na placach lub w zimnych kościołach, podnosząc głos, zawsze oparta o krzesło, z niesamowitym wewnętrznym wysiłkiem, wzruszona do łez, nie czynią przy tym żadnego błędu teologicznego, oraz nie wywołując u słuchaczy zmęczenia, wskazując przy tym na Krzyż.
Jako przełożona generalna przez 37 lat, zwizytowała prawie wszystkie założone przez siebie domy i szkoły (69 domów, łącznie z domami we Francji Niemczech, i w Anglii).
Po 169 latach, Siostry Adoratorki Krwi Chrystusa idą dzisiaj drogą wyznaczoną przez ich założycielkę. Ziarno rzucone we włoska ziemię przez Marię De Mattias wyrosło w ogromne międzynarodowe drzewo. Dzisiaj 1731 Sióstr ASC, w dziewięciu prowincjach na całym świecie, żyje i "walczy" ze złem, z brakiem nadziei, z odrzuceniem i grzechem, pod sztandarem Boskiej Krwi, aby Krew Chrystusa była dzisiaj czczona, adorowana, i poznawana wszędzie. Charyzmat założycielki żyje w duchowych jej córkach na miarę darów, którymi Bóg obdarzył dziewczęta i kobiety powołane do tego Zgromadzenia, w którym wszyscy znajdą pomoc w każdym czasie (list MDM).
Do Polski Siostry Adoratorki przybyły z Jugosławii 2 sierpnia 1946 roku i osiedliły się w Bolesławcu na Dolnym Śląsku. Prowincja Wrocław została erygowana 13 grudnia 1965 r. Obecnie w Polsce Siostry żyją i apostołują w Bolesławcu, Wrocławiu, Poznaniu, Warszawie, Częstochowie, w Kościelisku i Żaganiu. Poza granicami, polskie Siostry Adoratorki są w Belgii, w Niemczech, na Białorusi, Ukrainie i Syberii. Swoim charyzmatem i bogactwem duchowości Krwi Chrystusa, Siostry dzielą się z ludźmi, poprzez Stowarzyszenie Krwi Chrystusa działające w Bolesławcu Śl. przy ul . Zgorzeleckiej 27.
- Michele Colodiovanni, Maria DE Mattias, ASC Profili 1, Wrocław 1997, s. 10.
- G. Merlini, Listy MDM, t. II. str. 685.
- Ulubione przez MDM, określenie bliźniego
- Maria De Mattias wprowadziła zwyczaj szczególnej modlitwy za grzeszników w okresie karnawału , ponieważ czas zabawy sprzyjał rozpuście i popełnianiu grzechów.
|
