ŚWIĘTA URSZULA (JULIA) LEDÓCHOWSKA (1865-1939)
Założycielka Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego Obym tylko miłować umiała! Palić, spalać się miłością - tak pisała w przeddzień złożenia ślubów zakonnych 24-letnia Julia Ledóchowska, nowicjuszka w klasztorze urszulanek w Krako-wie. W dzień profesji przyjęła imię Maria Urszula od Jezusa, a słowa tu przytoczone stały się linią przewodnią całego jej życia. Urodziła się w 1865 roku w rodzinie, która zarówno ze strony matki (Szwajcarki z rycerskiego rodu Salisów), jak i ojca (potomka starego polskiego rodu), dała licznych mężów stanu, żołnierzy i duchownych, zaangażowanych czynnie w dzieje Europy i Kościoła. Wzrastała w atmosferze mądrej i wymagającej miłości rodziców, wśród licznego rodzeństwa. Trójka najstarszych dzieci obrała drogę życia konsekrowanego: Maria Teresa (beatyfikowana w 1975) założyła w przyszłości Sodalicję św. Piotra Klawera, a młodszy brat Włodzimierz był generałem jezuitów.
M. Urszula przeżyła w klasztorze krako-wskim 21 lat. Zwracała uwagę swym rozmiło-waniem w Bogu, talentem wychowawczym i wrażliwością na potrzeby młodych w zmie-niających się warunkach społecznych, poli-tycznych i obyczajowych. Gdy kobiety rozpoczęły studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, doprowadziła do otwarcia pierwszej w Polsce bursy dla studentek, gdzie mogły otrzymać bezpieczne miejsce do życia i studiów, a także solidną formację religijną. Powodowana tą wrażliwością, z błogosławieństwem papieża Piusa X rozpoczęła pracę wychowawczą w sercu wrogiej Kościołowi Rosji. Gdy wyjeżdżały z drugą siostrą w stroju świeckim (życie zakonne w Rosji było zabronione) do Petersburga, nie wiedziała, że rusza w nieznane, a Duch Święty poprowadzi ją drogami, których nie przewidziała.
W Petersburgu Matka i powiększająca się wspólnota sióstr (erygowana wkrótce jako dom autonomiczny) żyły w ukryciu i choć pod stałym niemal nadzorem policji, prowadziły intensywną pracę wychowawczą i religijną, ukierunkowaną także na zbliżenie między Polakami i Rosjanami.
Z powodu wybuchu wojny 1914 roku m. Urszula musiała opuścić Rosję. Wyjechała do Sztokholmu. W okresie skandynawskiej peregrynacji (Szwecja, Dania, Norwegia) działalność Matki skupia się, obok pracy wychowawczej, na twórczym udziale w życiu miejscowego Kościoła, pracy na rzecz pomocy ofiarom wojny i zaangażowaniu ekumenicznym. Dom Matki i sióstr był oparciem dla ludzi o różnych orientacjach politycznych i religijnych. Jej gorący patriotyzm szedł w parze z otwarciem na inność i różnorodność. Zapytana, jaką politykę prowadzi, odpowiedziała bez wahania: moją polityką jest miłość.
W 1920 roku m. Urszula z siostrami i dużą grupą sierot po emigrantach wraca do Polski. Stolica Apostolska przekształca autonomiczny klasztor w zgromadzenie apostolskie, dając mu nazwę: urszulanki od N. Serca Jezusa Konającego. Duchowość zgromadzenia skupia się wokół kontemplacji zbawczej miłości Chrystusa i uczestniczenia w Jego misji przez wychowanie i nauczanie oraz służbę ludziom, szczególnie cierpiącym, opuszczonym, żyjącym na marginesie społeczeństwa, poszukującym sensu życia. M. Urszula wychowuje siostry do umiłowania Boga nade wszystko, a w Bogu każdego człowieka i całego stworzenia. Uśmiech, pogodę ducha, pokorę i zdolność przeżywania szarej codzienności jako uprzywilejowanej drogi ku świętości uważa za szczególnie wiarygodne świadectwo więzi z Chrystusem i narzędzie wpływu ewangelizacyjnego i wychowawczego. Ona sama była przejrzystym przykładem takiego życia.
Zgromadzenie rozwija się szybko. Powstają wspólnoty sióstr w Polsce i na ubogich, wielonarodowych i zróżnicowanych religijnie Kresach Wschodnich. W 1928 roku powstaje dom generalny w Rzymie i bursa, aby uboższe dziewczęta mogły zapoznać się z bogactwem duchowym i religijnym serca Kościoła i europejskiej cywilizacji. Siostry podejmują też pracę wśród ubogich na obrzeżach Rzymu. W 1930 roku, towarzysząc dziewczętom jadącym w poszukiwaniu pracy, siostry osiedlają się we Francji. Wszędzie, gdzie jest to możliwe, m. Urszula tworzy ośrodki pracy wychowawczej i nauczycielskiej, posyła siostry do katechezy i do pracy w dzielnicach nędzy, organizuje wydawnictwa dla dzieci i młodzieży, sama pisze artykuły i książki. Inicjuje i wspiera tworzenie organizacji dla dzieci (Krucjata Eucharystyczna), młodzieży starszej i dla kobiet. Bierze czynny udział w życiu Kościoła i Kraju, za co otrzymuje wysokie odznaczenia kościelne i państwowe.
Gdy jej pracowite i niełatwe życie dobiegło końca w Rzymie 29 maja 1939 roku, ludzie mówili, że zmarła święta.
Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował m. Urszulę 20 czerwca 1983 roku w Poznaniu. W 1989 roku jej zachowane w całości ciało zostało przewiezione z Rzymu do Polski i złożone w kaplicy domu macierzystego w Pniewach. Kanonizowana została przez Jana Pawła II 18 maja 2003 roku w Rzymie.
|
