W dniu 16 maja 2004 r. Ojciec Święty Jan Paweł II wyniósł na ołtarze Alojzego Orione Alojzy Orione urodził się w Pontecurone (diecezja tortońska) 23 czerwca 1872 r. W wieku 13 lat został przyjęty do klasztoru franciszkańskiego w Wogerze (Padwa), który opuścił po roku z powodów zdrowotnych. Od 1886 r. do 1889 był uczniem św. Jana Bosko w Oratorium na Valdocco w Turynie.
16 października 1889 r. wstąpił do seminarium diecezjalnego w Tortonie, gdzie jako młody kleryk poświęcił się solidarnej służbie bliźnim w Stowarzyszeniu Wzajemnej Pomocy Św. Marcjana oraz w Towarzystwie Św. Wincentego. 3 lipca 1892 r. otworzył w Tortonie pierwsze Oratorium, oddając się gorliwie trosce o chrześcijańskie wychowanie chłopców. W następnym roku, 15 października 1893, jako 21-letni kleryk, Alojzy Orione otworzył w Tortonie Kolegium w dzielnicy Św. Bernardyna, przeznaczone dla ubogich chłopców.
13 kwietnia 1895 r. Alojzy został wyświęcony na kapłana, a przy tej okazji biskup Tortony dokonał też obłóczyn w sutanny sześciu uczniów z jego Kolegium. Ks. Orione w krótkim czasie otworzył kolejno domy: w Mornico Losana (Padwa), w Noto na Sycylii, w Sanremo i w Rzymie.
Wokół młodego Założyciela zaczęli się licznie gromadzić klerycy i kapłani, co zaowocowało założeniem Małego Dzieła Boskiej Opatrzności najpierw jako zgromadzenia Synów Boskiej Opatrzności - księży orionistów. W 1899 r. ks. Alojzy Orione dał początek nowej gałęzi zgromadzenia - Pustelnikom Boskiej Opatrzności. Ożywiony wielkim przywiązaniem do Kościoła oraz pragnieniem zbawienia dusz, ks. Orione interesował się bardzo żywo problemami pojawiającymi się wówczas w Kościele. Chodziło głównie o sprawę jedności, modernizm, tendencje socjalistyczne i małe zainteresowanie Kościoła społeczną klasą robotniczą.
Młody kapłan i założyciel po bohatersku ratował ludzi dotkniętych trzęsieniem ziemi w Reggio i w Messynie (1908) oraz na Marsyce (1915 r.). Papież Pius X w uznaniu jego ogromnego wkładu w ratowanie i pomoc ofiarom trzęsienia ziemi mianował go wikariuszem generalnym dla diecezji messyńskiej. Urząd ten pełnił przez trzy lata.
Dwadzieścia lat po założeniu zgromadzenia Synów Boskiej Opatrzności - księży orionistów, dnia 29.06.1915 r., ks. Orione dał początek zgromadzeniu Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia - orionistek. W roku 1927 dołączyły do nich Siostry Sakramentki Niewidome, a od 1990 r. również Siostry Kontemplacyjne od Jezusa Ukrzyżowanego. Przy zgromadzeniach oriońskich powstał również Orioński Instytut Świecki, skupiający osoby żyjące ślubami rad ewangelicznych według ducha oriońskiego w świecie, a także Orioński Ruch Świecki.
Po I wojnie światowej powiększyła się liczba oriońskich szkół, kolegiów, kolonii rolniczych, dzieł charytatywnych i opiekuńczych. Wśród najbardziej typowych dzieł, które ks. Orione zapoczątkował, były tzw. Małe Kottolenga, przeznaczone dla najbardziej cierpiących i opuszczonych, powstałe na peryferiach wielkich miast jako nowe ambony, z których mówi się o Chrystusie i Kościele, i jako światła wiary i cywilizacji.
Zapał misyjny ks. Orione, który już się uwidocznił wysłaniem do Brazylii w roku 1913 pierwszych misjonarzy, rozszerzył się na Argentynę i Urugwaj (1921), na Palestynę (1921), Polskę (1923), Rodos (1925), USA (1934), Anglię (1935) i Albanię (1936). On sam w latach 1921-1922 i 1934-1937 odbył dwie podróże misyjne do Ameryki Łacińskiej - Argentyny, Brazylii, Urugwaju, docierając aż do Chile.
Ks. Orione cieszył się osobistym szacunkiem papieży oraz najwyższych władz Stolicy Apostolskiej, która powierzała mu wiele delikatnych zadań, aby rozwiązywać problemy i uzdrawiać rany, zarówno wewnątrz Kościoła, jak i w relacjach ze społecznością świecką. Był kaznodzieją, spowiednikiem i niezmordowanym organizatorem pielgrzymek, misji, procesji, żywych szopek oraz innych przejawów wiary ludowej. Był także wielkim czcicielem Matki Bożej i krzewił Jej kult w każdy możliwy sposób. Dzięki pracy fizycznej swoich kleryków wybudował sanktuaria Matki Bożej Czuwającej w Tortonie oraz Matki Bożej Caravaggio w Fumo.
Nie pośród palm chcę żyć i umierać, ale pośród ubogich, którzy są Jezusem Chrystusem - mawiał ks. Orione. Jednak zimą 1940 r., usiłując ulżyć choremu sercu i płucom, z powodu których cierpiał, na wyraźne polecenie lekarza udał się do domu zakonnego w Sanremo, gdzie jednak wkrótce, bo zaledwie po trzech dniach, zmarł ze słowami Jezu! Jezu! Jezu! Było to 12 marca 1940 roku.
26 października 1980 r. Papież Jan Paweł II zaliczył ks. Alojzego Orione w poczet błogosławionych, a 16 maja 2004 r. bł. Alojzy Orione został kanonizowany.
Kardynał José Saraiva Martins, prefekt Kongregacji ds. Świętych, określił ks. Orione jako: jedną z największych i wyrazistych indywidualności wieku XX, dzięki swoim mocnym doświadczeniom, trwałym wartościom, dzięki swoim znaczącym relacjom. Interesował się osobami i problemami życiowymi, społecznymi i religijnymi. Jego dynamizm, który uczynił go niestrudzonym i genialnym twórcą wielu relacji i wielu dzieł, był poruszany przez "charitas", tj. gorliwość o "chwałę Bożą" i "dobro dusz".
Św. Alojzy Orione to wielki przyjaciel Polski i Polaków, zawsze dawał tego liczne dowody, a najwymowniejszym tego dowodem jest zawieszona nad jego łóżkiem polska flaga biało-czerwona, która spoczywała na ołtarzu w zakonnej kaplicy podczas odprawionego nabożeństwa za naszą Ojczyznę we wrześniu 1939 r., a którą ze czcią ucałował sam i wszystkim uczestnikom nabożeństwa polecił ucałować.
|
