Decyzją papieża Benedykta XVI, Ks. Bronisław Markiewicz, Założyciel Zgromadzeń Świętego Michała Archanioła i Ks. Ignacy Kłopotowski, Założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej zostaną wyniesieni do chwały ołtarzy 19 czerwca 2005 r. w Warszawie, podczas centralnych uroczystości Kongresu Eucharystycznego w naszej ojczyźnie. Ks. Ignacy Kłopotowski opiekun ubogich, apostoł prasy katolickiej, założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej urodził się 20 lipca 1866 r. w Korzeniówce na Podlasiu w katolickiej rodzinie. Ukończył gimnazjum klasyczne w Siedlcach. W roku 1883 wstąpił do Seminarium Duchownego w Lublinie. Jako alumn, po czwartym roku formacji, został wysłany na dalsze studia do Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 lipca 1891 r. w katedrze lubelskiej z rąk ks. bpa Franciszka Jaczewskiego.
Po święceniach objął obowiązki wikariusza parafii Nawrócenia św. Pawła w Lublinie, kapelana szpitala św. Wincentego oraz profesora Seminarium Duchownego. Kolejnymi placówkami jego posługi kapłańskiej były: wikariat katedralny, rektorat kościoła św. Stanisława. W 1908 r., za zgodą władz duchownych, przeniósł się z Lublina do Warszawy. Duszpasterzował w Radziwiłowie oraz parafiach warszawskich: w kościele św. Anny, od roku1914 jako rektor w kościele św. Jacka. Od roku1919 do końca życia był proboszczem parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana oraz dziekanem dekanatu warszawsko-praskiego.
Przez wszystkie lata kapłańskie wyróżniała go ogromna aktywność, niespotykana ofiarność w służbie człowiekowi, Kościołowi i Ojczyźnie. Przepowiadanie ewangelii umacniał czynami miłosierdzia. Zasłynął jako opiekun ubogich. Założył szereg instytucji dobroczynnych: Dom zarobkowy w Lublinie, szkołę rzemieślniczą, Przytułek św. Antoniego dla kobiet z marginesu społecznego, sierocińce oraz domy dla starców. Narażając się, udzielał pomocy unitom. Był też inicjatorem założenia sieci szkół wiejskich, za co spotkały go represje ze strony władz rosyjskich. Do współpracy włączał różne zgromadzenia zakonne oraz ludzi świeckich. W archidiecezji warszawskiej aktywnie współpracował z Siostrami Miłosierdzia niosąc w różnych formach pomoc dla sierot i najbiedniejszych dzieci. Organizował noclegownie dla bezdomnych i domy starców.
Przekonany, że najskuteczniejszym sposobem ewangelizowania jest słowo drukowane, wydawał broszury religijne oraz prasę katolicką: dziennik "Polak-Katolik", tygodnik "Posiew" i "Anioł Stróż", oraz miesięczniki: "Kółko różańcowe", "Głos Kapłański". Mimo problemów z cenzurą, trudności finansowych i krytyki ze strony prasy liberalnej, kontynuował wiernie apostolstwo słowem drukowanym. Twórczość piśmiennicza i wydawnicza ks. I. Kłopotowskiego podporządkowana była ściśle pracy duszpasterskiej. Poprzez pisma szerzył kult Eucharystii oraz cześć do Matki Bożej, katechizował, promował wartości chrześcijańskie, zajmował się prawdziwie katolicką formacją Polaków, walczył ze złem moralnym, wpajał czytelnikom umiłowanie Kościoła i Ojczyzny. Organizował księgarnie, punkty sprzedaży i inne formy kolportażu.
Aby zapewnić ciągłość tego apostolstwa, w 1920 założył Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej. Wiele serca i troski poświecił tworzącej się wspólnocie. Był ich kierownikiem duchowym, mistrzem formacji oraz zajmował się zewnętrznym rozwojem założonego dzieła. W formacji zmierzał do tego, aby siostra loretanka na wzór Maryi była służebnicą słowa Bożego. Zmarł w opinii świętości 7 września 1931 r.
Ks. Ignacy Kłopotowski czerpał inspirację i siły do pracy apostolskiej z modlitwy, a szczególnie z Eucharystii. Długie godziny spędzał przed tabernakulum. W jego zaleceniach czytamy: "Nie żałuj czasu na nawiedzenie Jezusa w Najświętszym Sakramencie. (...) Przekonasz się z doświadczenia swojego jak niewymowną pociechę sprawi ci ten czas, który spędzisz przed Najświętszym Sakramentem i jak niejedną przyniesie ci korzyść w życiu i w wieczności". Z pobożnością eucharystyczną łączył pobożność maryjną. Zatroskany był o świętość własną, świętość członkiń założonej wspólnoty zakonnej oraz wszystkich Polaków. Jego bogata osobowość, wzmacniana nieustannie intensywnym życiem religijnym, owocowała dziełami apostolskimi. Pragnął jak najdokładniej przekazać ludziom Tego, którego sam kochał - Boga i Matkę Najświętszą. Miłość Boga w nim owocowała miłością do człowieka.
Cechowała go akceptacja woli Bożej, jej bezwzględne posłuszeństwo oraz zaufanie Bożej Opatrzności. W jego zapiskach czytamy: "Błagam Cię Boże, daj mi dar nad dary: miłość Twoją świętą i doskonałe zgadzanie się z wolą Bożą"; "O Jezu, wzorze uległości, daj mi zrozumienie i łaskę posłuszeństwa takiego, jakie sam miałeś (...). Pragnę, o mój najlepszy Mistrzu wszystko wypełnić czego ode mnie zażądasz". Przy pełnym zaangażowaniu w posługę bliźnim radośnie oczekiwał na przyjście Pana. Trzy lata przed śmiercią napisał: "Żyję dla Jezusa, zawsze gotów stanąć przed Nim i tylko cieszyć się trzeba z tej racji , że śmierć wreszcie pozwoli mi zobaczyć Najwyższego Kapłana".
|
