| [.:] 2007 - Błogosławiona Maria Luiza Merkert (1817-1872) Założycielka Zgromadzenia Sióstr Św. Elżbiety - Benedykt XVI |
 |
DROGA DUCHOWA Uroczystość beatyfikacyjna sługi Bożej Marii Luizy Merkert odbyła się 30 września 2007 roku w kościele św. Jakuba St. Apostoła i św. Agnieszki w Nysie. Jego Eminencja kard. José Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, reprezentował Ojca Świętego Benedykta XVI. Natomiast beatyfikacja sługi Bożej Celiny Borzęckiej odbyła się 27 października 2007 r. w Papieskiej Bazylice św. Jana na Lateranie – w 116 roku istnienia Zgromadzenia, dzień po 94 rocznicy śmierci Matki Celiny i dwa dni przed 174 rocznicą jej urodzin. Maria Luiza Merkert urodziła się 21 września 1817 roku w Nysie, na ziemi śląskiej, w rodzinie mieszczańskiej. Była drugą córką Karola Antoniego Merkert i Marii Barbary z domu Pfitzner. Całe jej życie, od narodzin poprzez działalność apostolsko-charytatywną aż do śmierci było związane z Nysą i parafią pod wezwaniem św. Jakuba St. Ap. i św. Agnieszki. W tym kościele, następnego dnia po urodzeniu, została ochrzczona i otrzymała imiona Maria Luiza. Tu przyjęła sakramenty św.: pokuty, Eucharystii, bierzmowania. Tutaj też często uczestniczyła we Mszy św., również w dniu rozpoczęcia zorganizowanej działalności charytatywnej. Z tego kościoła, w dniu pogrzebu 18 listopada 1872 roku, w otoczeniu około 5 tysięcy wiernych została odprowadzona na Cmentarz Jerozolimski. Sława świętości, która przetrwała do dzisiaj, przyczyniła się do przeniesienia w dniu 16 lipca 1964 r. jej doczesnych szczątków z cmentarza do kościoła św. Jakuba. Rodzice i starsza siostra Marii, Matylda, byli członkami Bractwa Grobu Chrystusa, działającego przy kościele św. Piotra i Pawła w Nysie. Ojciec zmarł niespełna rok po urodzeniu się Marii. Dzięki troskliwości matki, która wychowywała swe córki w duchu autentycznych wartości chrześcijańskich, Maria od dzieciństwa wzrastała w klimacie wiary. Otrzymała staranne wychowanie i wykształcenie. W domu uczyła się miłości Boga i bliźniego, dostrzegania biednych i dzielenia się z potrzebującymi. Pod wpływem wyjątkowo religijnej atmosfery u Marii dojrzewała gotowość do podejmowania samarytańskiej posługi i kształtowało się jej powołanie zakonne. Podczas nieuleczalnej choroby matki, Maria była dla niej troskliwą pielęgniarką, a po jej śmierci w lipcu 1842 roku poświęciła się chorym i najbardziej potrzebującym, przeznaczając na ten cel swój skromny majątek. Posłuszna Bożemu wezwaniu i radzie spowiednika, odczytując ją jako wolę Bożą, we wrześniu 1842 roku wraz z rodzoną siostrą i koleżanką z lat szkolnych Franciszką Werner dołączyła do Klary Wolff, która w Nysie pielęgnowała chorych w ich własnych mieszkaniach. 27 września 1842 roku, pod duchową opieką księdza Franciszka Ksawerego Fischera, wikarego przy kościele św. Jakuba w Nysie, rozpoczęły wspólną drogę. Głęboko przejęte potrzebami ubogich – mieszkańców Nysy i okolic – gorąco pragnęły z miłości ku Bogu poświęcić czas i siły cierpiącej ludzkości, bez względu na wyznanie, narodowość, stan. Po pierwszych miesiącach radosnej służby nastąpiły bolesne doświadczenia, które Maria przeżywała w duchu głębokiej wiary, zawierzając wszystko Bożej Opatrzności. W grudniu 1846 roku, na polecenie opiekuna duchowego, rozpoczęła nowicjat w Zgromadzeniu Sióstr św. Karola Boromeusza w Pradze, pielęgnując chorych w szpitalach tegoż Zgromadzenia w Mělnik Podoli i Litomierzycach, a od 27 lutego 1849 roku także w szpitalu w Nysie. Pragnąc pozostać wierną charyzmatowi początkowemu, po ponad trzech latach opuściła nowicjat sióstr boromeuszek. Dnia 19 listopada 1850 roku Maria wraz z Franciszką Werner, po wielu trudnościach i cierpieniach, obierając za patronkę dzieła miłosierdzia św. Elżbietę Węgierską, wznowiły w rodzinnym mieście ambulatoryjną posługę chorym i opuszczonym. Bóg błogosławił młodemu Stowarzyszeniu Sióstr św. Elżbiety, dając mu zadziwiający wzrost już za życia Marii Merkert. Kilka lat po 1850 r. siostry przekroczyły granice Śląska, docierając w głąb Niemiec i na tereny województwa poznańskiego oraz Szwecji. Matka Maria przyjęła do Zgromadzenia blisko 500 sióstr i założyła 90 placówek zakonnych. Odpowiadając na wyzwania Kościoła i potrzebujących XIX wieku, służyła z godnym podziwu wyrzeczeniem chorym, osobom starszym, opuszczonym i dzieciom. Odważnie i z optymizmem realizowała cele i zamierzenia związane z kształtowaniem i umacnianiem struktur nowej wspólnoty zakonnej. Dnia 4 września 1859 roku otrzymała od biskupa wrocławskiego Henryka Förstera zatwierdzenie diecezjalne dla Stowarzyszenia. W tym samym roku w grudniu została wybrana pierwszą przełożoną generalną Zgromadzenia. Dnia 5 maja 1860 roku Maria wraz z 25 siostrami złożyła śluby zakonne. To dzięki jej staraniom w latach 1863-1865 został wybudowany Dom Macierzysty w Nysie, który istnieje do dziś. Dnia 7 czerwca 1871 roku wyjednała u papieża Piusa IX dekret pochwalny dla Zgromadzenia, które zostało ostatecznie zatwierdzone przez Leona XIII w 1887 roku. Błogosławiona Maria Luiza Merkert swe życie wewnętrzne ożywiała modlitwą i szczególną pobożnością do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusa, Matki Bożej, św. Józefa i św. Elżbiety Węgierskiej, którą obrała za Patronkę Zgromadzenia. Wszystko, co zasługiwało na pochwałę, przypisywała Bogu i ludziom, którzy jej pomagali, a za swoje trudy nie żądała wynagrodzenia. Zmarła w opinii świętości 14 listopada 1872 r., pozostawiając w wielkiej żałobie córki duchowe, mieszkańców Nysy i okolic, którzy nazywali ją Kochaną Matką wszystkich, Matką ubogich i Śląską Samarytanką. Wszyscy, którzy doświadczyli jej troskliwej opieki, byli przekonani, że odszedł od nich ktoś święty, Anioł dobroci. Jako Współzałożycielka i pierwsza Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety przeszła niedługą, bo 55-letnią drogę ziemskiego pielgrzymowania, naznaczoną niezrozumieniem i cierpieniem, chorobą i licznymi przeciwnościami, które przyjmowała z całkowitym poddaniem się woli Bożej. Postać Marii Luizy Merkert mimo upływu lat jest ciągle żywa i aktualna. Przesłanie, jakie pozostawiła, to wołanie o miłość Boga i bliźniego. Podejmowała posługę nawet w najtrudniejszych warunkach, zachęcając swoje córki duchowe, by czyniły podobnie: Proszę was, abyście z miłością i cierpliwością pielęgnowały chorych. Jesteśmy bowiem przynaglane, by pokazać, że chcemy wszystkim czynić wiele dobra i wszystkich kochać w Bogu. Służyła Mu w ubogich, chorych, najbardziej potrzebujących, zgodnie ze słowami Chrystusa: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25, 40). Dochodzenie kanoniczne dotyczące życia i sławy świętości Marii Luizy Merkert przeprowadzono w diecezji opolskiej w latach 1985-1997, 20 grudnia 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II potwierdził świętość jej życia poprzez ogłoszenie dekretu o heroiczności cnót. W 2002 roku, również w diecezji opolskiej, przeprowadzono drugi etap dochodzenia, tzw. proces dotyczący cudownego uzdrowienia. Dnia 1 czerwca 2007 roku Ojciec Święty Benedykt XVI promulgował dekret o cudzie dokonanym przez Boga za jej wstawiennictwem. Uroczystość beatyfikacyjna odbyła się 30 września 2007 roku w kościele św. Jakuba St. Apostoła i św. Agnieszki w Nysie. Jego Eminencja kard. José Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, reprezentował Ojca Świętego Benedykta XVI. Na beatyfikację przybyli nuncjusze apostolscy, kardynałowie, arcybiskupi, biskupi, duchowieństwo, osoby zakonne i świeckie, przedstawiciele władz, młodzież oraz siostry z Brazylii, Czech, Danii, Gruzji, Izraela, Litwy, Niemiec, Norwegii, Rosji, Szwecji, Ukrainy, Włoch i Polski. Dziś Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety liczy około 1 700 członkiń. Siostry, za przykładem Błogosławionej Marii Luizy Merkert, służą Kościołowi i światu w 14 państwach Europy, Azji, Ameryki Łacińskiej, a także w Ziemi Świętej, świadcząc życiem i posługą o miłości miłosiernej Boga. W duchu wdzięczności za dar beatyfikacji w 2008 roku pragną podjąć posługę w Paragwaju i Kazachstanie. s. M. Margarita Cebula
|
Inne
Biuletyny Konferencji
