| II - Dzień drugi - praca w grupach |
 |
| Wpisany przez Sympozjum |
| sobota, 28 marca 2009 19:23 |
PRACA W GRUPACHCo w naszych wspólnotach przysłania czytelność życia konsekrowanego jako znaku braterstwa i komunii? Jakie inicjatywy można podjąć, by te przeszkody usunąć, tak aby nasze wspólnoty stawały się bardziej przejrzystym znakiem i fascynowały młodych?Grupa 1 * wybujały indywidualizm przeszkodą w jedności; * brak wzajemnej, przebaczającej miłości; * lęk przed ocenianiem i osądem we wspólnocie; * częste zapominanie, że się działa w imieniu i z polecenia wspólnoty - nie we własnym. Propozycja: * starania ze strony każdej jednostki o budowanie jedności we wspólnocie; * relacja z Bogiem jako fundament do tworzenia jedności; * mieć "dobre oczy" - widzieć pozytywy i dary drugiego; * patrzeć na drugiego z persektywy Boga - nie osądzać po ludzku; * rola milczenia, umiejętność słuchania; * wspólnota miejscem umocnienia dla tych, którzy działają na zewnątrz; * umiejętne wykorzystanie czasu rekreacji dla budowania komunii. Grupa 2 * urazy, zazdrości, nieumiejętność milczenia; * uciekanie od wspólnoty w aktywizm; * indywidualizm wyrażający się w chorobliwym zabieganiu o samorealizację; * źle pojęta tożsamość oparta na spełnianiu funkcji; * zbyt formalne podejście do życia wspólnotowego; * zła organizacja dzieł apostolskich: brak wspólnej Eucharystii, wspólnej modlitwy, rekreacji; * nieumiejętność dzielenia się doświadczeniami i przeżyciami także duchowymi: wiara traktowana jako doświadczenie prywatne; * mała świadomość, że życie braterskie ma wymiar mistyczny i jest darem Trójcy Świętej. Propozycje: * większy akcent na odkrycie dobra w drugim i we wspólnocie; * dzielenie się Słowem Bożym, które ubogaca, łączy, buduje; * rewizja życia sprzyjająca pojednaniu, przebaczeniu - pozwalająca na głębsze poznanie i wzajemną akceptację; * równe traktowanie przez przełożonego członków wspólnoty: każdy ma poczuć się potrzebny, zauważony, ceniony; * troska o wynajdywanie różnych form dialogu, komunikacji i pogłębiania komunii; * wspólne obchodzenie świąt, imienin; uczestniczenie w radościach i smutkach naszych rodzin; * uczenie się otwartości, życia w prawdzie, wychodzenia z siebie - ofiarności; * nie chodzi o to, aby nie było problemów, ale uczenie się ich właściwego przeżywania i rozwiązywania; * wychowywanie do radości i poczucia humoru. Grupa 3 * nadmierny aktywizm, który zamienia nas w pracowników socjalnych; * brak jedności i zgody w małych wspólnotach - brak pojednania i przebaczenia; * w klauzurze brak zgodności słów i życia; * indywidualizm - brak umiejętności współpracy ze sobą i ze świeckimi; * brak zaufania do młodego pokolenia - konflikt pokoleń; * brak dialogu i elastyczności w przestawianiu się; * wygórowane oczekiwania młodych, brak cierpliwości i wytrwałości. Propozycje: * autentyzm życia zakonnego - na pierwszym miejscu szukanie Boga; * ważność posługi przełożonego - gwarantem jedności i pokoju; * różne inicjatywy razem podejmowane i przeżywane - wspólnotowe "świętowanie"; * troska o przebaczanie i życie w pojednaniu - nawrócenie serca; * modlitwa za wspólnotę, lojalność, dyskrecja; * stałe przypominanie powołania i jego źródeł. Grupa 4 * zaspieszenie w gościnności, brak organizacji, nieufność wobec ludzi nieznanych, nieumiejętność w przyjmowaniu niespodzianek; * pewien rodzaj znużenia, schematyzm we wzajemnym odniesieniu - brak świeżości; * lęk przed daniem z siebie "więcej"; * brak dobrego zrozumienia młodego pokolenia - zbyt gwałtowne stawianie wymagań; Propozycje: * troska o wiarę: odnalezienie obecności Jezusa w utrudzeniu, napięciu, zmęczeniu; * postawa zaufania wobec ludzi połączona z roztropnością; * rola przełożonych w tworzeniu klimatu komunii - jedności; Grupa 5 Propozycje: * wspólnotowość apostolatu; * wspólnotowe omawianie problemów, podejmowanie decyzji - dialog; * troska o kulturę słowa, życia, czynu - dyspozycyjność; * uwrażliwienie na zachowanie raz podjętych decyzji, postanowień; * rola przełożonego w budowaniu wspólnoty; * pojednanie, przebaczenie, duch pokuty; * prawo wartością, a nie ciężarem; * przekonanie, że wspólnota jest tak samo ważna jak apostolat na zewnątrz. Grupa 6 * czytelność życia konsekrowanego przysłaniana w pewnej mierze brakami wychowania w rodzinie i brakami w formacji zakonnej. Propozycje: * naszą postawą możemy pomóc w jakimś stopniu do likwidacji braków przez cierpliwość, wzajemną pomoc, wyjście na przeciw realnym potrzebom, przebaczenie. Grupa 7 * mała autentyczność życia: inaczej na zewnątrz, inaczej wewnątrz wspólnoty; * uczucie wzajemnej niechęci, a czasem nienawiści między członkami Zgromadzenia; * indywidualizm - niszczenie dorobku swoich poprzedników; * naturalizm we wzajemnych relacjach - brak nadprzyrodzonego podejścia; * niezdrowy duch krytyki, brak szacunku wzajemnego; * przeciążenie pracą - brak proporcji między działaniem a kontemplacją; * zanik wspólnej modlitwy - przyczyną napięć i podziałów we wspólnocie. Propozycje: * troska przełożonych o racjonalne rozkładanie pracy między członków wspólnoty i budzenie odpowiedzialności za życie i działanie naszych wspólnot; * duże znaczenie zebrań, spotkań wspólnotowych; * zauważenie czyjegoś wysiłku, zachęta, podziękowanie; okazanie miłości każdej osobie bez wyjątku; * codzienne dzielenie się Słowem Bożym, wspólne przygotowywanie się do liturgii dnia następnego; * rola przeproszeń (rewizji życia, kapituała win), metanoia; * praktyka wspólnej modlitwy szansą na rozwój i przetrwania wspólnoty. Grupa 8 * indywidualizm, przyczyną nieporozumienia we wspólnocie; * brak średniego pokolenia w naszych wspólnotach; * lęk przed byciem prorokiem we własnym gronie; * obecność trudnych osób we wspólnocie i ich wpływ na życie całej wspólnoty; * brak wspólnego czasu, różnorodność zajęć, anonimowość. Propozycje: * zafascynowanie i pogłębianie więzi z Chrystusem osobistej i wspólnotowej; * harmonia między pracą a modlitwą; * troska o oprawę liturgiczną; * duże wspólnoty dzielone na mniejsze grupy, by bardziej się poznać, by być bliżej, by wspólnie przeżywać, pracować, modlić się; * szukanie nowych form życia wspólnotowego; * pielęgnowanie i budzenie radości we wspólnocie; * dowartościowywanie każdej osoby; * troska o dobrych spowiedników i kierowników duchowych; * wspólnota darem, zadaniem - wymaga ofiarności. Grupa 9 * zbyt idealna wizja wspólnoty powoduje rozczarowania i ostre zderzenia z rzeczywistością; * niezdolność do dialogu, nieufność; * indywidualizm; Propozycje: * mamy pokazać, że jesteśmy ludźmi słabymi w drodze do Boga, których Bóg połączył; * istotą wspólnoty (fundamentem) jest przebaczenie - mamy być świadkami dialogu i komunii wobec podzielonego świata; * świadectwo autentyczności - prawdziwości o sobie; * na nowo przemyśleć po co jest klauzura. Grupa 10 * brak świadomości praktycznej, że życie wspólnotowe jest bardzo ważną częścią życia zakonnego, że jesteśmy sobie nawzajem dani, że jesteśmy dla siebie darem; * nie umiemy ze sobą rozmawiać, komunikować, słuchać. Propozycje: * terapia komunikowania się ze sobą, umiejętność wysłuchania, doceniania, zauważania, dowartościowywania; * odniesienia międzyosobowe wyrazem życia w prawdzie, w głębokiej szczerości; * szczera, siostrzana modlitwa; * zakonnik czy zakonnica są ludźmi z ludzkimi potrzebami. """""" PYTANIE 2: Co w formacji stałej mogłoby najbardziej przyczynić się do tworzenia wspólnoty? Grupa 2 * ciągle wracać do tego, o co chodzi w życiu konsekrowanym, do tego co mówi Kościół; * oś życia to przyjaźń, zażyłość z Bogiem - modlitwa indywidualna, lektura duchowa, asceza; * modlitwa wspólnotowa - różne formy; modlitwa za siebie nawzajem; * dzielenie się Słowem Bożym, rewizja życia, regularne spotkania wspólnotowe. Grupa 3 * właściwe odnoszenie się do siebie jest szkołą: kursy komunikacji międzyosobowej * szukanie źródeł wspólnoty w Bogu; * wyjście z inicjatywą przebaczenia - znaleźć podstawę Bożą dla przebaczenia; * stałe przypominanie powołania i jego źródeł, wzorować się na pierwotnej wspólnocie (z Dziejów Ap.) * stawianie pytania: czy szukamy radykalizmu ewangelicznego? * traktowanie podmiotowe - z szacunkiem, aby tworzyć klimat bezpieczeństwa i wzajemnego zaufania; * wspólnota darem - trwać w miłości, szukać form dzielenia się; * nie traktowanie wszystkiego jako krzyż - problemy należy rozwiązywać, nie skazywać innych na cierpienie; Grupa 4 * wspólna modlitwa, przeżywanie razem dni skupienia; * dni wspólnoty zaplanowane z góry i przygotowane wspólnie; * rola upomnienia braterskiego, aby przywrócić prawdę o nas; odwaga rozeznawania, szczerego mówienia, przepraszania; * dzielenie się ze wspólnotą sprawami, wiadomościami o życiu Zgromadzenia - budzenie współodpowiedzialności; * wspólne przeżywanie wiadomości dotyczących życia Kościoła, Ojczyzny; * wiara w moc modlitwy. Grupa 5 * wpatrywanie się w Jezusa, podpatrywanie Jego życia; * życzliwość, dobroć, radość, wdzięczność - jako klimat wspólnoty; * utożsamianie się ze wspólnotą, współodpowiedzialność; * stałe odnawianie ducha, otwarcie na nowość; * troska o dowartościowanie każdej osoby; * widzenie siebie w prawdzie; uznanie grzeszności, słabości; * modlitwa wzajemna za siebie; * powracanie do pierwszej miłości. Grupa 6 * bycie zafascynowanymi Chrystusem i stawanie się Chrystusem dla innych; * wzorowanie się na Jego stosunku do człowieka, na Jego myśleniu, wartościowaniu; * większa znajomość Pisam św., przygotowanie medytacji; * dzielenie się Słowem Bożym jako pierwsza z form dialogu; Grupa 7 * wspólne studium; * powierzanie różnych zadań również młodym; wspólne świętowanie (rekreacje); * program pracy rocznej opracowywany przez całą wspólnotę; * praca w małych grupach nad ustawodawstwem zakonnym; * Grupa 8 * powracanie do pierwszej miłości; * zachęcanie do wdzięczności za dar wspólnoty, drugiego człowieka; * otwieranie się na innych; * wspólne przygotowywanie i przeżywanie różnych celebracji; * formowanie do wzajemnej akceptacji i miłości - wymiana darów; Grupa 9 * formacja przełożonych: dopuszczenie do współodpowiedzialności, słuchanie młodych jako znak czasu; * formacja stała: wyjście z ról - autentyczność; * upomnienie braterskie, przebaczenie, niesienie pomocy: "jedni drugich brzemiona noście", dzielenie się swoim życiem; * wspólna modlitwa; * w formacji początkowej pamiętanie, że za pośrednictwem młodych Bóg "dziś" mówi do nas; dać czas młodemu na "wyleczenie", pozwolić "być sobą" - zezwolić na autentyczność; * wychowywywanie do świadomości, że wspólnota jest w drodze. Grupa 10 * odnawianie świadomości, że formacja stała u osób konsekrowanych jest naprawdę potrzebna; * przygotowanie osób do formacji. """""" PYTANIE 3: Co mogłoby być konkretnym wyrazem naszej woli wymiany darów i umacniania komunii z innymi Zgromadzeniami i formami życia konsekrowanego, z kościołem lokalnym, ze świeckimi? Grupa 1 * wspólne kursy Grupa 2 * spotkania międzyzakonne - podobne jak obecne; * dzielenie się duchowością własnego Zgromadzenia ze świeckimi: opieka duchowa nad nimi, przygotowanie materiałów, pism dla nich; * stworzenie przez zakony klauzurowe odpowiednich możliwości dla kapłanów i osób świeckich w celu odprawiania indywidualnych rekolekcji, dni skupienia; * tworzenie grup ludzi modlących się za dane siostry i ich wspólnoty. Grupa 4 * propozycja wspólnej np. formacji, spotkań powołaniowych. Grupa 5 * dzielenie się charyzmatem Zgromadzenia ze świeckimi; * informacja o uroczystościach zakonnych, kościelnych; * prośba do Konf.Episkopatu o informator, podręcznik o życiu zakonnym; * duszpasterstwo powołaniowe - ożywienie Centrum Powołaniowego; * studium dla formatorów, wymiana programów; * wymiana darów: większe Zgromadzenia wobec mniejszych; * zajmowanie wspólnego stanowiska - spr. publiczne; * przygotowanie informatora zakonnego i uaktualnienie go; * wykłady o życiu zakonnym w seminarium; * wymiana duchowości: wezwanie do partnerskiej współpracy ze świeckimi. Grupa 6 * pamiętanie o solidarności z innymi Zgromadzeniami; * przeżywanie wspólnie świąt patronalnych; * przyjmowanie osób na rekolekcje indywidualne przez zakony kontemplacyjne; * ogarnianie modlitwą kapłanów; * włączenie się w adopcje duchowe; * otwarcie naszych domów na odpoczynek; * wzajemna życzliwość. Grupa 7 * pomoc wzajemna - np. w formacji (korzystanie z wykładów osób kompetentnych) świeckich, zakonników, zakonnic; * wspólne (np. w parafii) przygotowanie liturgii; * zdopingowanie kleru diecezjalnego do większej znajomości życia zakonnego - dobrze jest "wciągać" księży do wygłaszania konferencji dla zakonnic; * lepsze poznawanie życia osób świeckich - organizowanie spotkań z rodzicami dzieci z którymi pracujemy; * wspólne prowadzenie pewnych dzieł apostolskich; * organizowanie wspólnych rekolekcji rocznych; * formacja międzyzakonna, jubileusze, święta... Grupa 8 * istnieje już współpraca między Zgromadzeniami o tej samej duchowości, zauważa się też współpracę między różnymi Zgromadzeniami; * wspólne spotkania formacyjne dla nowicjatów o tym samym profilu duchowym; * podejmowanie wspólnych prac; * zachęcanie do większej otwartości; * zapraszanie młodych kapłanów, kleryków na uroczystości zakonne; * podejmowanie wspólnych inicjatyw na rzecz powołań. Grupa 9 * charyzmat, który jest nam dany, jest dany Kościołowi - z powodu braku powołań podejmować współpracę ze świeckimi - budować wspólnoty ze świeckimi ; * ruchy w Kościele są wezwaniem - troska o spotkanie i współpracę różnych charyzmatów; * większe otwarcie się wzajemne na siebie, dzielenie się dobrami. Grupa 10 * zbudowanie Ośrodka Powołaniowego Międzyzakonnego; * "Czuć Kościół", mieć zmysł Kościoła; * otwieranie się na przyjmowanie grup, indywidualnych osób, wynajmowanie kaplicy; * potrzeba koordynacji w pracy między księżmi diecezjalnymi a księżmi zakonnymi; * w Seminariach Diecezjalnych mówić więcej i pozytywniej o życiu zakonnym. |
Inne
Biuletyny Konferencji
