| II - Apel jasnogórski |
 |
| Wpisany przez Samsel Biskup Edward |
| sobota, 28 marca 2009 20:01 |
APEL JASNOGÓRSKIBiskup Edward Samsel Przewodniczący Komisji ds. Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego KEPl. W godzinie Apelu Jasnogórskiego stajemy przed twoim wizerunkiem - ikoną, szczególną Twoją obecnością, z sercem wdzięcznym za Twoją opiekę nad nami wszystkimi - ludem Bożym pielgrzymującym po polskiej Ziemi. Tę Twoją królewską i macierzyńską opiekę, którą roztaczasz nad Polską z woli Boga samego, uczciliśmy w dzień Twojej uroczystości, 3 maja. Powtórzyliśmy za sługą Bożym kardynałem Stefanem Wyszyńskim w ten dzień wielki Akt zawierzenia w Twoją macierzyńską niewolę całej naszej Ojczyzny. Aby wyjść z każdej innej niewoli, niewoli grzechu nade wszystko, trzeba oddać się Tobie, w Twoja niewolę, Tobie zawierzyć. Przykładem tego jest nasz najwyższy nauczyciel i pasterz, Jan Paweł II, ze swoim Totus Tuus. Każdorazowa obecność nasza na Jasnej Górze o tym nam przypomina. Każdorazowa obecność nasza w tej Polskiej Kanie pozwala na napełnienie serc naszych mocą łaski Bożej. 2. Matko i Pani nasza! W pielgrzymiej drodze ludu Bożego po polskiej ziemi idą również osoby Bogu konsekrowane, tak licznie reprezentowane w tej kaplicy przez swoich przyłożonych - zakonów, zgromadzeń męskich i żeńskich, zakonów kontemplacyjnych i instytutów świeckich. Wszyscy jesteśmy konsekrowani Bogu w Trójcy Jedynemu, Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. Jest to konsekracja chrzcielna, która owocuje w naszym życiu. Łaska chrztu zaowocowała także wieloma charyzmatami w życiu Kościoła, charyzmatami - szczególnymi darami Boga i odpowiedzią na nie ze strony człowieka: konsekrowani Bogu mężczyźni i kobiety, często przez nas nazywani zakonnikami, zakonnicami - w habitach i bez habitów, w stroju świeckim, także ci żyjący życiem kontemplacyjnym i przynależący do instytutów świeckich, pozostający jako konsekrowani w świecie. Konsekrowane życie, poświęcone całkowicie Panu Bogu na wzór Jezusa Chrystusa, który oddał się całkowicie z miłości, miłości doskonałej, swojemu Ojcu przez swoją czystość - dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo od Nazaretu, Betlejem po Kalwarię i grób, miejsce męki, śmierci i zmartwychwstania. 3. Dziś ponownie stawiamy sobie pytanie: Kim są osoby konsekrowane? Jak na nich patrzymy? Najpiękniej powiedział o nich Ojciec święty Jan Paweł II - streszczając jego komentarz do ikony Chrystusa Przemienionego z góry Tabor. Osoby konsekrowane noszą w swoim sercu i w swoich oczach zachwyt Chrystusem Uwielbionym. Jak Jan, który "ujrzał i uwierzył" (J 20, 8). Podobnie jak święty Piotr powtarzają: "Panie, dobrze, że tu jesteśmy" (Mt 17, 4) i wsłuchują się w głos Ojca: "To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie" (w. 5). Tak wpatrywali się w oblicze Jezusa Uwielbionego Benedykt i Scholastyka, Dominik i Katarzyna, Franciszek i Klara, ksiądz Bosko, Teresa od Dzieciątka Jezus, Maksymilian Kolbe, brat Albert i siostra Faustyna od Miłosierdzia Bożego. Dar zachwytu Jezusem jest darem wymagającym. Z tym darem trzeba zejść z Taboru, dalej droga prowadzi przez smętną Samarię, trzeba zatrzymać się przy cierpiącym, okazać się dobrym samarytaninem, zatrzymać się przy jawnogrzesznicy, przy człowieku młodym, któremu trzeba ukazać sens życia i odpowiedzieć na jego żywotne pytania, trzeba mu towarzyszyć na niejednokrotnie zawiłych drogach życia, aż dojść na Kalwarię i tam oddać ducha Ojcu (por. Mk 15, 37). Trzeba dzielić się ze wszystkimi darem zachwytu Jezusem. 4. Królowo, Matko i Pani, pierwsza konsekrowana, Dziewico - Matko! Przeżywamy Rok Jubileuszowy. Przyszliśmy tu z pielgrzymką dziękczynienia, przebłagania i prośby. Dziękczynienia za dar życia ubogaconego łaską chrztu i konsekracji, łaską zachwytu Jezusem Oblubieńcem. Przychodzimy z przebłaganiem do Pana Boga za wierność nie zawsze do końca i miłość nie zawsze doskonałą. Przychodzimy z prośbą, abyśmy mogli - każdy według własnego daru-charyzmatu - świadczyć o miłości Boga do człowieka. Pragniemy życiem naszym odtwarzać ducha pierwszej wspólnoty uczniów Chrystusa, którzy mieli jednego ducha i jedno serce (por. Dz 4, 32). Okaż nam się Matką, Panią i Królową. Amen. |
Inne
Biuletyny Konferencji
